Na semana do 8 de Marzo, entre os libros a prol da igualdade, cómpre darlle preponderancia a un singular personaxe, xa clásico e imprescindible da Literatura Infantil e Xuvenil: Pippi Mediaslongas.

«Deixar a Pippi en liberdade» significa, entre outras moitas cousas, volver ás súas páxinas por primeira ou por enésima vez, entregarnos á lectura (con nenas e/ou nenos moitísimo mellor) e enchouparnos deses aires de liberdade e dese arrecendo a infancia, a independencia e a autenticidade que caracteriza estes relatos da autora sueca Astrid Lindgren.

  • Icona da diferenza, estímulo de igualdade

Pippi é unha nena que vive na compaña dun mono e dun cabalo, mais sen ningún adulto. É moi alegre e moi dinámica, viste como quere, pensa por si mesma e vai descubrindo o mundo a golpe de aventuras e de aventurarse, sen moito máis control que o que ela mesma se impón. Pippi ten pencas, o pelo roxo con dúas trenzas tesas, usa medias a raias e unhas botas con cordóns de cores diferentes. É unha nena valente e ten unha forza extraordinaria. Poderiamos non parar de describila; o caso é que, fagámolo como o fagamos, digamos o que digamos, non hai dúbida: Pippi está lonxe, moi lonxe do rol de nena vulnerable e fráxil, necesitada de aprobación social, e por iso haina que pór en valor para conmemorar o 8 de Marzo.

[Ilustracións orixinais e restauradas de Ingrid Vang Nyman]

Pippi é fundamentalmente diferente, simbolicamente diferente, e á vez encanta e seduce; unha clave que fixo que millóns de nenas e nenos do mundo a reciban cos brazos abertos. Quizais isto fía coa idea de que o respecto á diversidade e á diferenza en todas as ordes -de raza, de cultura, de xénero, de formas de facer e de sentir- é o único que pode igualarnos.

  • Rescatar a nosa nena

Pippi xa ten 73 anos. É un personaxe literario atemporal e adiantado ao seu tempo. Pippi Mediaslongas publicouse por primeira vez en 1945, con non poucas dificultades e rexeitamento por parte das editoriais. Astrid Lindgren sempre asegurou que malia que fose unha historia que escribira como agasallo para a súa filla no seu décimo cumpreanos, ela non se inspirou na rapaza, senón na nena que aínda habitaba nela mesma. Non cabe dúbida de que conseguíu rescatala. Ela estaba convencida de que o éxito de Pippi radicaba precisamente en que era unha nena, posto que o personaxe chocaba moito máis cos roles de xénero estereotipados que se tivera elixido un neno.

Está claro que en máis dunha ocasión e por máis dun motivo, a figura de Pippi Mediaslongas tece un fío de conexión coa esencia natural de nenas e nenos. Dalgún xeito, rescátaos, ponos en valor representando unha liberación para ambos. Tamén o vemos cando -como se fose Peter Pan- Pippi non quere medrar. Ela sabe da importancia de ser unha nena e do que perderá cando deixe de selo.

  • Derrubando tópicos na Literatura Infantil e Xuvenil

“Un libro para nenos pode conter episodios que resultan divertidos tanto para nenos como para para adultos. Tamén se poden escribir cousas que os adultos non entenden, que van dirixidas exclusivamente aos nenos. Pero os acenos ao mundo adulto por riba da cabeza dos nenos están totalmente prohibidos, son unha aldraxe para os pequenos lectores”.

[Astrid Lindgren, entrevistada por Isabel Carvajal: Revista CLIJ nº31, Setembro 1991]

Con declaracións coma esta, non pode estrañar que creara personaxes tan fondamente vencellados ao mundo infantil. A lectura de Pippi Mediaslongas abre fiestras e deixa entrar aire e frescura. Tamén abre portas, as da intriga, porque non se sabe nunca que pensa Pippi nin como actuará e iso fai que queiramos seguir lendo.

Pola contra, a cotío podemos atopar preocupacións por parte do mundo adulto con respecto á literatura entendida como ensinanza y así pénsase -algúns con pesadume, outros con ánimo- que nenas e nenos reproducirán os roles que están escritos. E se son as nenas as que poden reproducilos, a preocupación aumenta. Pero o certo, e iso sábeno as lectoras e os lectores, é que a literatura é pracer e un fin en si mesma. Por iso e ante as ameazas da non publicación das súas obras, Astrid Lindgren afirmaba:

“Los niños no imitan a Pippi. Saben que ela es única”.

[Astrid Lindgren, entrevistada por Isabel Carvajal: Revista CLIJ nº31, Setembro 1991]

Pippi pertence ao mundo da ficción, non anima as nenas e os nenos a ser coma ela, senón que vai máis aló. De aí que o título escollido para este artigo -Deixar a Pippi en liberdade- é permitir lela, sentila; porque tamén así se deixa que as nenas e os nenos sintan as súas propias diferenzas sen ser xulgados socialmente por iso.

 

Artigo de Lola Gallardo, pedagoga e especialista en Literatura Infantil e Xuvenil. Libraría Rayuela de Sevilla.

 


A poeta Lucía Novas presentou no seu Bueu natal o seu novo poemario, Cervatos, publicado na colección Tambo de Faktoría K. Na Sala Amalia Domínguez Búa estivo acompañada polo profesor e crítico literario Ramón Nicolás, e polo director da colección Tambo, Luis Rei Núñez. O gusto polas atmosferas kitsch, a beleza do efémero e a riqueza de obxectos superfluos marcan o estilo desta obra, que bebe das fontes do videoclip e do cinema, da música e da cultura audiovisual contemporánea.

A diferenza dos dez títulos de Tambo precedentes, os poemas de Cervatos teñen un carácter fragmentario, están elaborados a base dun atrevido colaxe de palabras enxertadas con tino, sensibilidade e lirismo. A autora amosa un mundo urbano, nocturno e inhóspito; mais tamén recolle o pouso e a autenticidade do mundo rural. Trátase, en conxunto, dunha poética híbrida entre memoria e cosmopolitismo, que aposta pola mestizaxe entre o popular e o vangardismo. Tampouco elude a crítica á posmodernidade, ao carácter fuxidío e fugaz dunha realidade na que se identifica os individuos como fráxiles cervatos expostos ao teimudo, fascinante e implacable paso do tempo.

 

Licenciada en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo, Lucía Novas é docente nun instituto de Pontevedra. Da súa faceta literaria, destaca como autora dos libros Epiderme de estío (2001, Premio de Poesía do Concello de Carral), e Neve (2010, Premio de Poesía Johán Carballeira). Tamén participou nas antoloxías Das sonorosas cordas (2005), Poetízate: antoloxía da poesía galega (2006), Erato: bajo la piel del deseo (2010) ou Novas de poesía: 17 poetas (2014). Ademais, ten colaborado en publicacións como Grial, Dorna, PolpA, Casa da Gramática ou Escrita Contemporánea. Os premios Minerva, Universidade de Vigo e Faustino Rey Romero completan polo momento os recoñecementos que ten colleitado como escritora.

“Cervatos” súmase aos poemarios dos galegos Manuel Álvarez Torneiro -Premio Nacional de Poesía 2013-, Xavier Seoane, Martín Veiga, Luís Rei Núñez e Cesáreo Sánchez Iglesias que viron a luz en Tambo, xunto coa obra do catalán Antoni Marí e do vasco Joseba Sarrionandia, entre outros autores.

Ξ      Ξ      Ξ      Ξ

Trala introdución de Luis Rei Núñez, Ramón Nicolás foi quen trazou o perfil literario da autora e as claves líricas de Cervatos. A súa achega serviu para informar e emocionar, revelando a lectura desta obra como unha oportunidade certeira para o deleite e a reflexión.

Polo xeral adóitase, nunha presentación, falar do libro que nos xunta e, se cadra, non tanto do autor ou autora. Ídesme permitir que, nunha primeira instancia, fale da autora, de Lucía Novas para o que, ademais, e aínda correndo o risco de ser un chisco inoportuno, tamén vos fale de min porque actuamos, escribimos cos “fíos da vida”, como dicía o noso querido Agustín Fernández Paz, invisibles pero tantas veces perennes e sempre resistentes na memoria.

   Hai algúns anos unha antiga profesora, que o foi de moitas persoas que andamos por aquí, Camiño Noia, telefonoume inesperadamente por se quería substituír durante un tempo na Facultade de Filoloxía de Vigo ao profesor Gonzalo Navaza, que se recuperaba devagar dun grave accidente. Sen pensalo como debería dixen que si e compatibilicei, ao longo dun ano e medio máis ou menos, o exercicio da docencia no instituto no que traballaba e traballo aínda hoxe, e algunhas materias que me correspondían para alumnado de primeiro de Filoloxía Galega da Universidade de Vigo.

   Lembro aquela experiencia como esgotadora física e intelectualmente, pero gozosa, talvez das máis gozosas que a práctica do ensino me brindou ata hoxe. Gozosa, en esencia, porque me posibilitou, sobre outras moitas cousas, coñecer e compartir, xa non só algúns coñecementos e actividades relativas, por exemplo, á nosa literatura contemporánea, que talvez aprendín a ver desde outra perspectiva e que sigo valorando, sen dúbida nun posicionamento chauvista, como a mellor do mundo, porque é nosa e nos define no mundo. Dicía que foi unha experiencia que mesmo me formou porque me resultou operativa para confirmar como un grupo de persoas moi novas querían formarse, e diría que con entusiasmo, nos camiños da filoloxía e, máis concretamente, nos camiños da filoloxía galega. Daquel grupo, moi numeroso, tanto que nuns primeiros momentos me asustaba, conservo na memoria, talvez polo seu interese, pola vontade de sempre saber máis, pola colaboración que me prestaron e  por unha actitude aberta e sempre xenerosa, a algunhas persoas como -e desculparanme outras que agora mesmo esquezo- como Iago Castro, Laura Montes, María Besteiros, Iria Collazo e, loxicamente, Lucía Novas.

   Pasou o tempo, eu volvín ao ensino medio onde felizmente sigo e fun observando como estas persoas, e outras moitas, foron converténdose en magníficos profesionais docentes e, nalgún caso, desenvolvendo con mérito labores noutros ámbitos que teñen que ver co mundo da edición ou da investigación. Ademais, algunhas daquelas persoas comezaban a dar os seus primeiros pasos no traballo literario creativo en lingua galega, o que sempre produce -e descúlpenme de novo- esa confesable, porque estamos entre amigas e amigos, pequena satisfacción como docente que produce o feito de constatar como persoas das que con seguridade aprendín eu máis delas ca elas comigo se incorporan, con paso firme e talento, ao mundo da creación literaria en lingua galega…, probablemente haxa poucas cousas, para min, máis fermosas.

   Ou, se cadra pode habelas,  cando neste mesmo lugar, hai algún tempo, dúas daquelas persoas ás que citei, concretamente Iria Collazo e Lucía Novas, realizan unha disección, garimosa e fantástica e que aínda conservo na memoria, sobre unha novela que aquel seu profesor publicara tamén con certa inconsciencia. E hoxe tócame, claro é, vivir outra desas experiencias que moitas persoas non gozan da posibilidade de vivir, isto é, dicir unhas palabras sobre un libro daquela Lucía Novas, hoxe convertida nunha poeta salientable que camiña, desde hai anos xa, con pasos firmes no ámbito da poesía contemporánea.

   Lucía é probable, estou convencido, que xa escribía naqueles anos compartidos en Marcosende pero, como sabedes, é unha voz galardoada en numerosos concursos literarios e, presenta, ata o de hoxe, unha obra poética singular e senlleira conformada por tres volumes como son Epiderme de estío (2001), Neve (2010) e Cervatos, que aquí nos xunta. Lucía é unha autora, como podedes advertir no que se refire ao espazo temporal que van marcando as datas de publicación dos seus libros, que coce a súa obra a lume manso e iso, para min, resulta, malia que non teña que sempre ser así, unha verdadeira garantía pois entende o coidado preciso que esixe a construción dunha obra que ha de ser meditada, elaborada e reelaborada, dona dun ritmo pousado e pousada na súa produción. Non hai présas por publicar, e isto define a Lucía, non teño dúbida.     Non vou falar aquí das súas obras anteriores mais si me gustaría citar unhas palabras  de Lucía a través das cales nos confesa a súa propia poética:

É a poesía para min a necesidade máis íntima, a substancia da vida, o alimento marabilloso, o pan máis exquisito, ave do Paraíso, pracer delicioso, catarse senlleira, viaxes inauditas, círculos purificadores, pomadas reconfortantes…

Imos enchoupándonos de vida e chega un intre en que reside en nós demasiada xiria: a experiencia vai pasando por unha peneira, criba senlleira, e elabóranse versos e palabras, sensacións de fulgor, raiolas lenísimas, metáforas do cotián e da marabilla… (calidoscopio fantástico, transparencia de vidros). O interior é sala luminosa cunha colección de espellos…

    Estas palabras axúdannos, creo eu, a entender tamén Cervatos, inserido nesa poética que, aventuro, a autora segue a abrazar. Poesía,  pois, é para Lucía “substancia da vida”, catarse, purificación, vida en definitiva. Mais tamén chamo a atención, se me permitides, sobre esa afirmación de que “a experiencia vai pasando por unha peneira”. Talvez poida radicar unha posible lectura  deste Cervatos, que é un libro de vida, un libro no que se olla a vida, un libro que bebe da experiencia sensorial e vital, un libro no que a vida se peneira para iluminarnos e, ademais, faino inserido, por fortuna, nunha colección poética onde o tratamento da palabra, do discurso poético e sobre todo dos silencios atopa un acubillo perfecto porque nel se espella ese diálogo sempre necesario entre a voz e o silencio, o branco, un branco limpísimo e brillante, tanto como a neve, e tantas veces tan elocuente.

   Cervatos, así pois, comenteino nun texto que publiquei hai algúns días, opta por depurar o sentido do poema, o sentido do verso, o propio sentido da palabra. O emprego, recorrente, reiterado e consciente das enumeracións léxicas e a vontade explícita de focalizar a atención na dimensión semántica e simbólica da palabra eríxese neste libro como un proceso intenso, extenuante, talvez mesmo, doloroso e quen sabe se purificador que, sen dúbida, cómpre vincular coa dinámica rápida dos frames do mundo audiovisual, das películas, das cancións… Porque tamén neste libro hai moita música, música evocada que todas e todos podemos ter na nosa mente, mais tamén unha construción que, por veces, parece agromar dunha inspiración musical determinada, sempre heteróxena, ordenada desde a instancia autorial.

   Gústame dicir que as fronteiras da linguaxe nestes poemas, como se di da poesía da poeta María Mariño, se dinamitan, estoupan e suxiren un camiño de interpretación, unha re-codificación impresiva e libérrima, probablemente única e distinta na recepción de cada unha das persoas que se acheguen a eles.

   En Cervatos, claro é, hai un símbolo, que non é o dos cervos, é o dos cervatos, mais que podemos vincular tamén coa poesía e a música: a cría do cervo, fráxil e fermosa, loxicamente dependente da nai e da manda, é un ser un tanto desvalido e, talvez, inocente, mais tamén claramente gregario o que nos fai pensar na voz da tribo, aquí presente sempre. O cervato, así pois, preséntase como o referente que sostén un contraste continuo porque desde o bosque, onde  vive alleo ao paso do tempo e abeirado a unha contorna protectora, a súa presenza sométese agora a unha ollada híbrida na que se desvela ese diálogo cun entorno de asfalto, coa atmosfera máis kitsch e cun son no que reverbera unha crítica á postmodernidade pero á que non se lle dá as costas reutilizando os seus referentes, tantas veces esmaltados cun verniz de ironía, que é un dos elementos máis salientables desta proposta. É un libro plural, heteroxéno, rupturista, fala da memoria, si, tamén do amor, mesmo do amor desde as marxes e a turbulencia dos nosos días. Un libro de contrastes, entre o urbano e o rural cando todo se mestura, de contrastes no uso de rexistros diferentes, de diálogo e diálogos, de obsesións talvez convertidas en elementos clave -velaí o reiterado espiño albar, a neve, os xeranios, os fentos, os tulipáns, as chaquetas de la, o purpúreo, o lobo cerval, o azul índigo, os amorodos… por citar só algunhas referencias recorrentes.

   Volvo aos cervos porque Lucía é filóloga e só dunha filóloga se poden atopar, probablemente, palabras como liscanzo, pelicano, buguina…, talvez unha filólogo con oído marabilloso presto a captar a eufonía pode rematar con ese marabilloso Nightingale da conclusión: Pero Meogo, inevitable non citalo ao falar deste libro, modernizou un xénero como o das cantigas de amigo ao introducir un símbolo como era o do cervo e talvez non sexa esaxerado que estes Cervatos volven modernizar o discurso lírico contemporáneo –non hai leixaprén non, pero non aseguraría eu que o recurso ao paralelismo, ás reiteracións non beban dunha fonte común e renovada transformada agora en imaxes que van e veñen, que van e veñen, que van e veñen. Talvez, con todo, todo isto non se ha ver ata dentro dun determinado tempo, pero alén da referencia literaria gustoume moito o deseño da cuberta que fai pensar máis ca en Pero Meogo, Joan Meendiz de Briteiros ou o xudeu de Elvas -que tamén o usaron como símbolos, aínda tamén pois hai sen dúbida erotismo nestas páxinas e gústame ver os cervatos remexendo aquí non nas augas senón nas conciencias; fai pensar Cervatos -dicía- nas pinturas rupestres cuxa reprodución, nalgunhas culturas, está asociada ao espírito e ao corpo, ao misticismo e á beleza, á forza da luz entre as tebras a un corpo que se rexenera polo marabilloso que supón o nacemento dos brotes nos seus cornos. Cos conceptos de renovación e rexeneración, aínda que poida en primeira instancia parecer hiperbólico, querería quedar. Veremos se o tempo me dá ou quita a razón, veremos mesmo se deste libro se dan tamén, no futuro, brotes ou agromos.

   E todo isto mercé o recurso da colaxe e do fragmentarismo; grazas á imaxe visionaria porque a idea case sempre é imaxe; xogando coa percepción libérrima, como apuntei, que obtemos ao ler ou oír as enumeracións, entre as que están tamén as deses espazos e lugares verdadeiros que aquí se nomean: certos porque non están en mapa ningún, mais si na memoria da voz que nos guía. Cervatos, dalgún xeito, supón unha invitación para habitar outros espazos, algúns percorridos por voces moi diversas entre as que atopo a de Lois Pereiro por só citar unha, desde outra perspectiva, como se di no libro rouba a transparencia e interpélanos desde a transgresión, desde a cerna da subversión, desde a vontade, iso é colleita miña, de matar dunha vez por todas a Bambi, a esa imaxe descafeinada e docificada, dunha vez, dese Bambi que Walt Disney ocultou e manipulou moitas pasaxes do libro orixinal do autor austríaco Felix Salten, esa versión que tanto dano fixo e estou certo que fai.

   Cervatos, cando menos a min, fai pensar que todos somos, no fondo, seres fráxiles, gregarios. Convida á reflexión, repara en obxectos e atmosferas particulares para reivindicar o pensamento pois semella que hai cervatos que nunca medran, que quedan nun estadio de eterna infancia e mocidade que lles impide dar co necesario espírito crítico para se enfrontar coa propia vida, polo que parece que nunca paso o tempo instalados nese non-lugar que é a adolecencia, pero que si pasa, porque tamén neste libro se fala do paso do tempo: un ubi sunt?, no fondo, orixinalmente e brillantemente tratado.

   Conclúo: Lucía díxome un día que o paxaro que prefería era o cuco, non se me ocorre outra forma para pechar esta intervención que estes versos do cantigueiro popular: Canta cuco, canta cuco,/ na rabiza do arado;/ canta cuco, canta cuco,/ que o tempo vaiche acabado.  O meu acabou e agardo que vos fose grato, tanto como supuxo vir a min aquí hoxe e arroupar aos Cervatos que nos xuntan. Grazas, Lucía, e que sigamos léndote moitos anos.

 

 

 


Desde KALANDRAKA, con Simón y sus amigos celebrando la cosecha de su fértil huerta comunitaria, entre zanahorias, maíz, tomates, lechugas y muchos más vegetales, os deseamos FELICES FIESTAS!

. . . . . . .

Dende KALANDRAKA, con Simón e os seus amigos celebrando a colleita da súa fértil horta comunitaria, entre cenorias, millo, tomates, leitugas e moitos máis vexetais, desexámosvos BO NADAL!

. . . . . . .

Des de KALANDRAKA, en Simó i els seus amics celebren la collita del seu hort comunitari, entre pastanagues, blat de moro, tomàquets, enciam i molts més vegetals, us desitgem BONES FESTES!

. . . . . . .

From KALANDRAKA, with Simon and his friends celebrating the harvest of their fertile community garden, among carrots, corn, tomatoes, lettuce and many more vegetables, we wish you MERRY CHRISTMAS!

. . . . . . .

Da KALANDRAKA, com Simão e os seus amigos a celebrar a colheita da sua fértil horta comunitária, entre cenouras, milho, tomates, alfaces e muitos outros vegetais, desejamos BOAS FESTAS!

. . . . . . .

Fra carote, pannocchie, pomodori e lattuga, noi della KALANDRAKA vi facciamo l’augurio di BUON NATALE e BUON ANNO festeggiando il raccolto dell’orto di Simone insieme ai suoi amici.

 


A escritora de Bueu Lucía Novas presentou o seu novo libro, “Cervatos” no marco dun faladoiro co lema “Poesía galega ao abeiro da colección Tambo”. Canda ela participaron tamén o autor de “Tempo transfigurado”, Cesáreo Sánchez Iglesias, e Isaac Xubín, que traduciu “Tempo de exilio”, de Joseba Sarrionandia (Premio Etxepare de Tradución 2015) e “Alén da fronteira, sete poetas vascos” (Premio Lois Tobío de Tradución 2012).

“Cervatos” é o undécimo título da colección Tambo, que dirixe o escritor e xornalista Luís Rei Núñez. O proxecto retomouse no selo FAKTORÍA K de KALANDRAKA con “Os ángulos da brasa”, de Manuel Álvarez Torneiro, que recibiu en 2013 o Premio Nacional de Poesía e o Premio da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, e no 2012 o Premio Ánxel Casal e o Premio da Crítica Española. Tamén foron publicadas obras de Martín Veiga, Xavier Seoane, Antoni Marí, Bernardo Atxaga e do propio Luis Rei Núñez, entre outros

Á sinatura de exemplares incorporouse a ilustradora Belén Padrón, artífice das ilustracións que acompañan “Tempo transfigurado” e da escolma poética de “Rosalía de Castro” na colección Trece Lúas.

O stand de KALANDRAKA -convertido nun estudio radiofónico- tamén recibiu unha ampla representación de creadores que dedicaron as súas obras: os autores Olalla González e Manuel Lourenzo González, os artistas Óscar Villán, Marcos Viso e Marc Taeger, e o director do Grupo Chévere, Xesús Ron.

Olalla González e Marc Taeger

Marcos Viso

Óscar Villán e Manuel Lourenzo González

Xesús Ron, do Grupo Chévere

Polo Espazo Infantil de Culturgal tamén pasou o músico Paco Nogueiras que, tralo éxito de “Brinca vai!”, presentou o seu novo libro-disco, titulado “Radio Bulebule”. Canda el, o director dos videoclips que acompañan a obra en formato DVD, José Miguel Sagüillo, tamén asinou exemplares tralo concerto.

 

 


Stand de KALANDRAKA en la FIL 2017 con el equipo de Ediciones Tecolote (México).

Con el equipo de Ediciones Tecolote

Ha comenzado la 31ª Feria Internacional del Libro (FIL) de Guadalajara (México), la cita más importante de Latinoamérica en el ámbito editorial y literario, con Madrid como invitada de honor. Hasta el 3 de diciembre, KALANDRAKA participa en la FIL con dos stands propios, además de tener una selección de sus Libros para soñar en el stand de Galicia que comparten la Asociación Galega de Editoras y la Consellería de Cultura.

El programa de actividades de la editorial incluye encuentros con editores y distribuidores, autores e ilustradores, profesionales de librerías, bibliotecas y del ámbito escolar y académico. Precisamente, en el catálogo hay una amplia representación de creadores mexicanos: los artistas Felipe Ugalde, María Julia Díaz Garrido y David Daniel Álvarez Hernández, distinguidos en el Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado que convocan KALANDRAKA y el Departamento de Educación del Ayuntamiento de Santiago; los ilustradores Gabriel Pacheco y Cecilia Rébora, esta última designada embajadora de la próxima edición de la Feria Internacional del Libro Infantil y Juvenil (FILIJ) de México; el escritor Ramón Suárez Caamal, ganador del IV Premio Internacional Ciudad de Orihuela de Poesía, otro certamen impulsado por la editorial; y los autores de “Migrar”, José Manuel Mateo y Javier Martínez Pedro, por la que recibieron el Premio Nuevos Horizontes de la Feria de Bolonia y el Premio Antonio García Cubas de Antropología e Historia de México, ambos en 2012.  

En el stand de KALANDRAKA en la FIL con el autor de "Migrar", José Manuel Mateo.

Con José Manuel Mateo, autor de “Migrar”, en el stand de KALANDRAKA en la FIL

Este año también visitarán el stand de KALANDRAKA en la FIL la escritora Paula Carballeira y el ilustrador Federico Fernández, dos de los autores convidados por la Xunta y la organización de la feria. Además de firmar ejemplares de sus libros, el martes 28 participarán en un encuentro institucional con el lema “Ilustrador y escritora, vasos comunicantes: palabras que recrean ilustraciones e ilustraciones que recrean palabras”.

La FIL de Guadalajara, que finalizará el 3 de diciembre, toma el relevo de la FILIJ celebrada en Ciudad de México entre el 9 y el 19 de este mes de noviembre, donde también estuvieron presentes los libros de la editorial. El poeta Pedro Mañas, ganador del II Premio Ciudad de Orihuela, fue uno de los autores participantes, siendo España el país invitado.

El stand de KALANDRAKA en la FIL recibirá a público de todas las edades, ya que esta feria sobresale no solo por su carácter profesional, sino también por la masiva presencia de la ciudadanía, especialmente niñas y niños que acuden en visitas organizadas para centros escolares. Paralelamente, el recinto de la FIL acohe un extenso programa de encuentros con escritores procedentes de diversos países y culturas, además de una variada oferta cultural que se extiende a toda la ciudad.

 


 

Stand de Galicia na FIL 2017

Libros de KALANDRAKA no stand de Galicia na FIL

Comezou a 31ª Feira Internacional do Libro (FIL) de Guadalaxara (México), a cita máis importante de Latinoamérica no eido editorial e literario, con Madrid como invitada de honra. Ata o 3 de decembro, KALANDRAKA participa na FIL con dous stands propios, ademais de ter unha selección dos seus Libros para soñar no stand de Galicia que comparten a Asociación Galega de Editoras e a Consellería de Cultura.

O programa de actividades da editorial inclúe encontros con editores e distribuidores, autores e ilustradores, profesionais das librarías, das bibliotecas e do ámbito escolar e académico. Precisamente, no seu catálogo hai unha ampla representación de creadores mexicanos: os artistas Felipe Ugalde, María Julia Díaz Garrido e David Daniel Álvarez Hernández, que foron distinguidos no Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado que convocan KALANDRAKA e o Departamento de Educación do Concello de Santiago; os ilustradores Gabriel Pacheco e Cecilia Rébora, esta última designada embaixadora da próxima edición da Feira Internacional do Libro Infantil e Xuvenil (FILIJ) de México; o escritor Ramón Suárez Caamal, gañador do IV Premio Internacional Cidade de Orihuela de Poesía, outro certame impulsado pola editorial; e os autores de “Migrar”, José Manuel Mateo e Javier Martínez Pedro, obra pola que recibiron o Premio Novos Horizontes da Feira de Boloña e o Premio Antonio García Cubas de Antropoloxía e Historia de México, ambos en 2012.

Este ano tamén visitarán o stand de KALANDRAKA na FIL a escritora Paula Carballeira e o ilustrador Federico Fernández, que son dous dos autores convidados pola Xunta e pola organización da feira. Ademais de asinar exemplares dos seus libros, o martes 28 participarán nun encontro institucional co lema “Ilustrador e escritora, vasos comunicantes: palabras que recrean ilustracións e ilustracións que recrean palabras”.

"Balea" no stand de Galicia na FIL

“Balea”, de Federico Fernández, no stand de Galicia na FIL

A FIL de Guadalaxara, que rematará o 3 de decembro, toma o relevo da FILIJ celebrada en Cidade de México entre o 9 e o 19 deste mes de novembro, onde tamén estiveron presentes os libros da editorial. O poeta Pedro Mañas, gañador do II Premio Cidade de Orihuela, foi un dos autores participantes, sendo España o país invitado.

O stand de KALANDRAKA na FIL recibirá a público de todas as idades, xa que esta feira sobresae non só polo seu carácter profesional, senón tamén pola masiva presenza da cidadanía, especialmente nenas e nenos que acuden en visitas organizadas para centros escolares. Paralelamente, o recinto da FIL acolle un extenso programa de encontros con escritores procedentes de diversos países e culturas, ademais dunha variada oferta cultural que se extende a toda a cidade.

Con Margarida Noronha, de KALANDRAKA PORTUGAL. O país veciño será o invitado na FIL 2018

Con Margarida Noronha, de KALANDRAKA PORTUGAL. O país veciño será o invitado na FIL 2018


"Noite estrelada", de Jimmy Liao (Kalandraka Portugal)

Noite estrelada”, de Jimmy Liao, ha recibido el Premio al Mejor Ilustrador Extranjero de Libro Infantil en los Premios Nacionales de Banda Diseñada que se entregan en el marco del 28º Festival Amadora de BD. Junto con la obra del autor chino, ha resultado finalista en esta categoría el libro “O museu em pijamarama”, de Michaël Leblond y Frédérique Bertrand.

El 28º Festival Amadora de BD se desarrolla hasta el 12 de noviembre en la ciudad próxima a Lisboa. Cerca de una treintena de autores no solo de Portugal sino también procedentes de Brasil, España, Estados Unidos, Canadá, Francia, Italia, Alemania y Reino Unido están participando como invitados en las exposiciones, conferencias y actividades programadas.

Los Premios Nacionales de Banda Diseñada distinguen además los mejores álbumes, fanzines, diseños e ilustradores, entre otros apartados.

Jimmy Liao, premiado en Portugal

KALANDRAKA PORTUGAL publica en el mercado luso la obra de Jimmy Liao. “Noite estrelada” es el cuarto título de su autoría, después de “Desencontros”, “Segredos na floresta” e “O peixe que sorría”. Licenciado en Bellas Artes, es uno de los autores asiáticos con mayor proyección y reconocimiento internacional. Después de trabajar durante 12 años en una agencia de publicidad, una grave enfermedad le llevó a replantear su trayectoria profesional. Así fue como, una vez recuperado, se volcó de forma autodidacta en la ilustración y la escritura. Sus obras para público infantil-juvenil y adulto se han traducido a numerosas lenguas y se han adaptado al cine y al teatro. Un filme basado en “O peixe que sorría” obtuvo en 2006 el Premio Especial al Mejor Cortometraje de Animación del Festival Internacional de Cine de Berlín.

“Noite estrelada” es una historia sobre la soledad y la amistad, la pérdida y el descubrimiento, el crecimiento y cómo el arte y la imaginación pueden ser puentes hacia la libertad. “La noche estrellada” de Van Gogh es el referente artístico de esta obra elaborada con trazos suaves y a la vez intensos, que sustentan los rasgos surrealistas y oníricos tan característicos en el estilo de Jimmy Liao.

 


 

“Noite estrelada”, de Jimmy Liao, vén de recibir o Premio ao Mellor Ilustrador Estranxeiro de Libro Infantil nos Premios Nacionais de Banda Deseñada que se entregan no marco do 28º Festival Amadora de BD. Xunto coa obra do autor chinés, resultou finalista nesta categoría o libro “Museu em pijamarama”, de Michaël Leblond e Frédérique Bertrand.

O 28º Festival Amadora de BD desenvólvese ata o 12 de novembro nesta cidade próxima a Lisboa. Cerca dunha trintena de autores non só de Portugal senón tamén procedentes de Brasil, España, Estados Unidos, Canadá, Francia, Italia, Alemaña e Reino Unido están participando como invitados nas exposicións, conferencias e actividades programadas.

Os Premios Nacionais de Banda Deseñada distinguen ademais os mellores álbums, fanzines, deseños e ilustradores, entre outros apartados.

"Noite estrelada", Premio Amadora de BD en Portugal

KALANDRAKA PORTUGAL publica no mercado luso a obra de Jimmy Liao. “Noite estrelada” é o cuarto título da súa autoría, logo de “Desencontros”, “Segredos na floresta” e “O peixe que sorría”. Licenciado en Belas Artes, é un dos autores asiáticos con maior proxección e recoñecemento internacional. Despois de traballar durante 12 anos nunha axencia de publicidade, unha grave enfermidade levouno a reformular a súa traxectoria vital e profesional. Así foi como, unha vez recuperado, volcouse de forma autodidacta na ilustración e na escrita. As súas obras para público infantil-xuvenil e adulto traducíronse a numerosas linguas e foron adaptadas ao cinema e ao teatro. Un filme baseado en “O peixe que sorría” obtivo en 2006 o Premio Especial á Mellor Curtametraxe de Animación no Festival Internacional de Cine de Berlín.

“Noite estrelada” é una historia sobre a soidade a amizade, a perda e o descubrimento, o crecemento e como a arte e a imaxinación poden ser pontes cara á liberdade. “A noite estrelada” de Van Gogh é o referente artístico desta obra elaborada con trazos suaves e á vez intensos, que sustentan os elementos surrealistas e oníricos tan característicos no estilo de Jimmy Liao.

 


X Premio Ciudad de Orihuela de Poesía para Niñas y Niños

MARGA TOJO GANA EL X PREMIO INTERNACIONAL CIUDAD DE ORIHUELA DE POESÍA PARA NIÑOS Y NIÑAS CON LA OBRA “CARA DE VELOCIDAD”

El jurado del X Premio Internacional Ciudad de Orihuela de Poesía para Niños y Niñas ha elegido la obra de la periodista y escritora gallega Marga Tojo González, presentada con el lema “Cara de velocidad”. El certamen, convocado por la Concejalía de Educación de Orihuela y el sello Faktoría K de la editorial KALANDRAKA, tiene una dotación de 5.000 euros y ensalza la figura y el legado literario del poeta oriolano Miguel Hernández, al cumplirse hoy 107 años de su nacimiento y del que este año se conmemora el 75º aniversario de su muerte.

La obra premiada ha sido elegida por unanimidad entre 113 trabajos procedentes de una docena de países, entre los que figuran España, Argentina, México, Perú, Brasil, Italia o Israel. “Cara de velocidad” ha destacado por la “originalidad y potencia de sus imágenes poéticas, la presencia de un universo urbano embellecido por la fantasía, y la altura lírica de sus composiciones”. El jurado también ha valorado la existencia de “referencias musicales contemporáneas” y la capacidad de este poemario para transformar lo cotidiano “en poesía, aventura y juego”.

El jurado ha estado formado por la concejala de Educación y Cultura de Orihuela, Begoña Cuartero; los ganadores del certamen en las ediciones octava, tercera y segunda, Juan Carlos Martín, Beatriz Giménez de Ory y Pedro Mañas, respectivamente; la profesora Ana María Lucas y el director de KALANDRAKA, Xosé Ballesteros.

Marga Tojo, X Premio Ciudad de Orihuela por "Cara de velocidad"

La compostelana Marga Tojo ha colaborado en los medios digitales Praza.gal, Galizaanocero.tv y Eldiario.es, los periódicos El Correo Gallego y Galicia Hoxe -donde coordinó la sección de políticas sociales y el suplemento cultural hasta el cierre de esta cabecera- , la Revistas Luzes y la Revista do Audiovisual Galego. También ha participado en la fundación del proyecto periodístico Dioivo y ha formado parte del equipo del Festival Cineuropa de Santiago de Compostela. Actualmente reside en Madrid y figura en el consejo editorial de Altermundo. Como poeta, es autora de “Últimos bruídos”.

La obra galardonada será publicada en marzo -mes de la poesía- de 2018. El poemario de Marga Tojo se sumará a “El secreto del oso hormiguero”, “Ciudad laberinto”, “Los versos del libro tonto”, “Palabras para armar tu canto”, “El idioma secreto”, “Gorigori”, “Donde nace la noche”, “Mundinovi” y “Arroz con leche”, que son los títulos premiados en anteriores ediciones.

El Premio Internacional Ciudad de Orihuela es uno de los certámenes de creación poética para adultos más importantes del panorama actual de las letras iberoamericanas dirigidas al público infantil: por la difusión de las obras publicadas en las ferias internacionales del libro (Bolonia, Frankfurt, Buenos Aires, México…), por su dotación económica, por la calidad de las ediciones -que se completan con ilustraciones elaboradas específicamente para esos textos- y por formar parte de una colección consolidada, variada en cuanto a la amplia franja de lectores a la que se dirige, y con un atractivo diseño.

X Premio Ciudad de Orihuela de Poesía para Niñas y Niños

 

. . . . . . . . . . . .

 

MARGA TOJO GAÑA O X PREMIO INTERNACIONAL CIUDAD DE ORIHUELA DE POESÍA PARA NENOS E NENAS COA OBRA “CARA DE VELOCIDAD”

O xurado do X Premio Internacional Ciudad de Orihuela de Poesía para Nenos e Nenas elixiu a obra da xornalista e escritora galega Marga Tojo González, presentada co lema “Cara de velocidad”. O certame, convocado pola Concellería de Educación de Orihuela e polo selo Faktoría K da editorial KALANDRAKA, ten unha dotación de 5.000 euros e enxalza a figura e o legado literario do poeta oriolano Miguel Hernández, do que hoxe se cumpren 107 anos do seu nacemento, e cadrando neste ano co 75º aniversario do seu pasamento.

A obra premiada foi elixida por unanimidade entre 113 traballos procedentes dunha ducia de países, entre os que figuran España, Arxentina, México, Perú, Brasil, Italia ou Israel. “Cara de velocidad” destacou pola “orixinalidade e potencia das súas imaxes poéticas, a presenza dun universo urbano embelecido pola fantasía e pola altura lírica das súas composicións”. O xurado tamén valorou a existencia de “referencias musicais contemporáneas” e a capacidade deste poemario para transformar o cotiá “en poesía, aventura e xogo”.

O xurado estivo formado pola concelleira de Educación e Cultura de Orihuela, Begoña Cuartero; os gañadores do certame nas edicións oitava, terceira e segunda, Juan Carlos Martín, Beatriz Giménez de Ory e Pedro Mañas, respectivamente; a profesora Ana María Lucas e o director de KALANDRAKA, Xosé Ballesteros.

Marga Tojo, X Premio Ciudad de Orihuela por "Cara de velocidad"

A compostelá Marga Tojo colaborou cos medios dixitais Praza.gal, Galizaanocero.tv e Eldiario.es, os xornais El Correo Gallego e Galicia Hoxe -onde coordinou a sección de políticas sociais e o suplemento cultural ata o peche desta cabeceira- , a Revistas Luzes e a Revista do Audiovisual Galego. Tamén participou na fundación do proxecto xornalístico Dioivo e formou parte do equipo do Festival Cineuropa de Santiago de Compostela. Actualmente reside en Madrid e figura no consello editorial de Altermundo. Como poeta, é autora de “Últimos bruídos”.

A obra galardoada será publicada en marzo -mes da poesía- de 2018. O poemario de Marga Tojo sumarase a a “El secreto del oso hormiguero”, “Ciudad laberinto”, “Los versos del libro tonto”, “Palabras para armar tu canto”, “El idioma secreto”, “Gorigori”, “Donde nace la noche”, “Mundinovi” e “Arroz con leche”, que son os títulos premiados en anteriores edicións.

O Premio Internacional Ciudad de Orihuela é un dos certames de creación poética para adultos máis importantes do panorama actual das letras iberoamericanas dirixidas ao público infantil: pola difusión das obras publicadas nas feiras internacionais do libro (Boloña, Frankfurt, Bos Aires, México…), pola súa dotación económica, pola calidade das edicións -que se completan con ilustracións elaboradas especificamente para eses textos- e por formar parte dunha colección consolidada, variada en canto á ampla franxa de lectores á que se dirixe, e cun atractivo deseño.

X Premio Ciudad de Orihuela de Poesía para Niñas y Niños


"Ollos", The White Ravens 2017

O catálogo The White Ravens 2017 que elaboran anualmente expertos da Internationale Jugendbibliothek de Munich presentouse na segunda xornada da Feira Internacional do Libro de Frankfurt, que se celebra ata o domingo día 15. Esta prestixiosa selección bibliográfica que reúne as 200 mellores obras para público infantil e xuvenil editadas en 56 países, inclúe un único libro en galego, das 38 linguas representadas. Trátase de “Ollos”, de Xulio Gutiérrez e Nicolás Fernández, pertencente á colección ‘Animais Extraordinarios’ de KALANDRAKA.

“Mentres moitos libros de non-ficción sobre animais do mundo se parecen uns aos outros porque organizan os seus contidos arredor de especies ou grupos, ‘Animais Extraordinarios’ emprega unha estratexia diferente para explicar a abraiante diversidade e creatividade da natureza”, expón o comité de selección no texto descritivo da obra que figura no catálogo.

Presentación do catálogo The White Ravens 2017

Os especialistas da Internationale Jugendbibliothek tamén resaltan a claridade dos textos do profesor Xulio Gutiérrez, a precisión e o detallismo das ilustracións de Nicolás Fernández.

Así, “Ollos” está sendo un dos títulos destacados no stand propio de KALANDRAKA en Frankfurt, xunto con outros libros que recibiron recentes recoñecementos: “Venezia”, de David Pintor, Premio Especial do xurado do VI Festival Gianni Rodari: “Sonho com asas”, de Teresa Marques y Fátima Afonso, Premio Nacional de Ilustración 2017 en Portugal; ou “Unha última carta”,  de Antonis Papatheodoulou e Iris Samartzi, IX Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado.

 

. . . . . .

 

"Ollos", The White Ravens 2017

El catálogo The White Ravens 2017 que elaboran anualmente expertos de la Internationale Jugendbibliothek de Munich se ha presentado en la segunda jornada de la Feria Internacional del Libro de Frankfurt, que se celebra hasta el domingo día 15. Esta prestigiosa selección bibliográfica que reúne las 200 mejores obras para público infantil y juvenil editadas en 56 países, incluye seis libros procedentes de España, de los cuales solo uno está en gallego, de las 38 lenguas representadas. Se trata de “Ollos” (Ojos), de Xulio Gutiérrez y Nicolás Fernández, publicado en la colección ‘Animales Extraordinarios’ de KALANDRAKA.

“Mientras muchos libros de no-ficción sobre animales del mundo se parecen unos a otros porque organizan sus contenidos en torno a especies o grupos, ‘Animales Extraordinarios’ emplea una estrategia diferente para explicar la asombrosa diversidad y creatividad de la naturaleza”, expone el comité de selección en el texto descriptivo de la obra que figura en el catálogo.

Stand de Kalandraka en Frankfurt

Los especialistas de la Internationale Jugendbibliothek también resaltan la claridad de los textos del profesor Xulio Gutiérrez, la precisión y el detallismo de las ilustraciones de Nicolás Fernández.

Así, “Ojos” está siendo uno de los títulos destacados en el stand propio de KALANDRAKA en Frankfurt, junto con otros libros que recibieron recientes reconocimientos: “Venezia”, de David Pintor, Premio Especial del jurado del VI Festival Gianni Rodari: “Sueños de volar”, de Teresa Marques y Fátima Afonso, Premio Nacional de Ilustración 2017 en Portugal; o “Una última carta”, de Antonis Papatheodoulou e Iris Samartzi, IX Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado.

Stand de Kalandraka en Frankfurt

[Ilustración decorativa del stand, de Marcos Viso para el poemario “Los días liebre“]

 


"Venezia", de David Pintor (Kalandraka) 

El cuaderno de viaje “Venezia”, de David Pintor, ha ganado un premio especial del jurado del IV Festival de Literatura Infantil y Juvenil dedicado al escritor italiano Gianni Rodari, en su ciudad natal. El Ayuntamiento de Omegna y el centro Parco della Fantasia organizan el certamen, que distingue obras en las categorías de álbum ilustrado, cuentos y rimas, y teatro.

“Venezia” es el cuarto volumen de una colección sobre ciudades, entre las que figuran Compostela, Lisboa y Barcelona. Sin más texto que el de la presentación inicial, las sucesivas páginas presentan distintos escenarios de cada urbe que destacan por la mirada imaginativa del autor: su alter ego se desplaza en bicicleta e invita a los lectores a ser partícipes con él de un agradable y solitario paseo.

En el caso de Venezia, el recorrido comprende la isla de Burano, el puente de Rialto, Campo San Polo, la Plaza de San Marcos o el Palacio Ducal, entre otros espacios de su centro histórico, declarado Patrimonio de la Humanidad por la Unesco. Surcando las calles inundadas, rodeado de gatos o dejándose llevar en volandas por bandadas de palomas, va captando en su cuaderno algunas paradas de su viaje.

Las perspectivas arquitectónicas, la importancia de la luz y el color, los guiños al Carnaval y a la gastronomía están presentes en este libro de artista.

"Venezia", de David Pintor (Kalandraka)

Este premio especial Gianni Rodari se suma a otros galardones otorgados a David Pintor por su obra como ilustrador y humorista gráfico: Premio Andersen y Città del Sol en Italia, Premio Nami Island en Corea, Premio Society of News Design o Clermont-Ferrand, entre otros. Además, ha sido incluido en la lista The White Ravens en 2009, 2011 y 2014, además de participar en varias ediciones de la Bienal de Ilustración de Bratislava y la exposición de ilustradores de la Feria Internacional del Libro Infantil y Juvenil de Bolonia.

Han formado parte del jurado la esposa de Gianni Rodari, Maria Teresa Ferretti; el coordinador de la revista especializada Andersen y experto en literatura infantil e historia de la ilustración, Walter Fochesato; la escritora Anna Lavatelli; la edil de cultura de Omegna, Sara  Rubinelli, y el profesor de literatura infantil y juvenil de la Universidad de Génova, Pino Boero.

La entrega del premio se celebrará el próximo 28 de octubre en la clausura del Festival Rodari, poniendo fin a diez días de actividades entre talleres, espectáculos teatrales, lecturas y encuentros de autores con el alumnado de las escuelas de Omegna.

. . . . .

 

"Venezia", de David Pintor (Kalandraka)

O caderno de viaxe “Venezia”, de David Pintor, gañou un premio especial do xurado do IV Festival de Literatura Infantil e Xuvenil dedicado ao escritor italiano Gianni Rodari, na súa cidade natal. O Concello de Omegna e o centro Parco della Fantasia organizan o certame, que distingue obras nas categorías de álbum ilustrado, contos e rimas, e teatro.

“Venezia” é o cuarto volume dunha colección sobre cidades, entre as que figuran Compostela, Lisboa e Barcelona. Sen máis texto que o da presentación inicial, as sucesivas páxinas presentan distintos escenarios de cada urbe que destacan pola ollada imaxinativa do autor: o seu alter ego desprázase en bicicleta e invita os lectores a seren partícipes con el dun agradable e solitario paseo.

No caso de Venezia, o percorrido comprende a illa de Burano, a ponte de Rialto, Campo San Polo, a Praza de San Marcos ou o Pazo Ducal, entre outros espazos do seu centro histórico, declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco. Sucando as rúas inundadas, rodeado de gatos ou deixándose levar por bandadas de pombas, vai captando no seu caderno algunhas paradas da viaxe.

As perspectivas arquitectónicas, a importancia da luz e da cor, as referencias ao Carnaval e á gastronomía están presentes neste libro de artista.

"Venezia", de David Pintor (Kalandraka)

Este premio especial Gianni Rodari súmase a outros recoñecementos outorgados a David Pintor pola súa obra como ilustrador e humorista gráfico: Premio Andersen e Città del Sol en Italia, Premio Nami Island en Corea, Premio Society of News Design ou Clermont-Ferrand, entre outros. Tamén foi incluído na lista The White Ravens en 2009, 2011 e 2014, ademais de participar en varias edicións da Bienal de Ilustración de Bratislava e da exposición de ilustradores da Feira Internacional do Libro Infantil e Xuvenil de Boloña.

Formaron parte do xurado a muller de Gianni Rodari, Maria Teresa Ferretti; o coordinador da revista especializada Andersen e experto en literatura infantil e historia da ilustración, Walter Fochesato; a escritora Anna Lavatelli; a edil de cultura de Omegna, Sara  Rubinelli, e o profesor de literatura infantil e xuvenil da Universidade de Xénova, Pino Boero.

A entrega do premio celebrarase o vindeiro 28 de outubro na clausura do Festival Rodari, poñendo fin a dez días de actividades entre obradoiros, espectáculos teatrais, lecturas e encontros de autores co alumnado das escolas de Omegna.


Actividades de LIBROS PARA SOÑAR en outubro

LIBROS PARA SOÑAR retoma este mes de outubro a nova tempada de actividades de animación á lectura para público infantil, xuvenil e familiar coas sesións habituais de contacontos dos venres a partir das 18:30 horas, dirixidas a público infantil a partir de 3 anos.

Tamén se reanudan as actividades específicas para pre-lectores. A primeira sesión para bebés realizarase o  mércores 11, a partir das 17:30 horas; seguiralle outra ao cabo de quince días, o mércores 25 á mesma hora. En ambos casos, cómpre inscrición previa a través do enderezo de correo electrónico lps@kalandraka.com

Para completar o ritmo habitual de funcionamento da libraría infantil do Casco Vello vigués, non faltará a renovación da exposición de ilustracións. A partir desta semana e ata finais de novembro poderanse admirar as imaxes creadas por Marc Taeger para o libro titulado “Un máis”, con texto de Olalla González. Sobre a chegada dun novo fillo ou filla a unha familia de coellos trata este tenro relato, ilustrado con acuarelas de tonalidades suaves e do que destaca o seu estudado uso da cor.

CURSO DE CONTACONTOS

Ademais, LIBROS PARA SOÑAR volve organizar un novo curso de contacontos, que impartirá a actriz e narradora Bea Campos. Será no fin de semana do 4 e 5 de novembro, en horario de 10 a 14 horas e de 16 a 20h o sábado, e só en horario matinal o domingo. O prazo de inscrición xa está aberto e as persoas interesadas poden informarse na propia libraría.

Esta actividade formativa dirixida a educadores e docentes, bibliotecarios, mediadores de lectura, xestores culturais e público en xeral. As clases artellaranse en tres partes: unha primeira sobre a clasificación dos álbums ilustrados por idades, temática e formato, con mostras dos materiais que se atopan no mercado. Tamén se abordará como organizar unha sesión de contacontos en función dos intereses e das expectativas do público, atendendo especialmente á recuperación e á posta en valor da tradición oral, do cancioneiro popular e o legado cultural co que medraron e se formaron as xeracións pasadas. Finalmente, a través de xogos de expresión e de exercicios de relaxación, vanse practicar técnicas para aprender a contar.