"Míster Magnolia", de Quentin Blake (Kalandraka).

“A Míster Magnolia le falta una bota.
Tiene 1 trompeta que siempre está rota,
2 primas flautistas que dan bien na nota,
pero… a Míster Magnolia le falta una bota”.

En el Día Internacional de la Traducción, sea el homenaje de KALANDRAKA a quienes hacen posible que podamos leer clásicos como este 《Míster Magnolia》, del gran Quentin Blake, en todas las lenguas posibles, especialmente en las minoritarias. De Miguel Azaola es la traducción en castellano; de Xosé Ballesteros, en galego; Francesc Parcerisas lo ha traducido en català; y Eva Lizasoro, en euskara. ¡Qué fortuna y qué riqueza, esta pluralidad idiomática! Las aventuras de este atípico personaje llegarán la próxima semana a las librerías.

 


 

"Un monstro vén a verme", de Patrick Ness (trad. Xesús Fraga). Faktoría K.

《Non é máis ca un soño》, dixo Conor para si no xardín traseiro, mentres ollaba para o monstro, cuxa silueta se recortaba contra o luar no ceo da noite…

Recén saído do prelo, e a piques de chegar ás librarías a próxima semana, FAKTORÍA K presenta《Un monstro vén a verme》. Xesús Fraga traduciu ao galego esta novela de Patrick Ness, que nestes días é noticia pola estrea, o vindeiro 7 de outubro, da versión cinematográfica dirixida por J.A. Bayona. Que mellor ocasión para anunciars este lanzamento editorial, co gallo do Día Internacional da Tradución. Parabéns a todos os tradutores e tradutoras.

 

 


Tras el paréntesis veraniego, KALANDRAKA se prepara para comenzar un nuevo curso con la mochila llena de Libros para soñar

EN CASTELLANO:

Novedades: septiembre 2016

EN GALEGO:

Novidades: setembro 2016

EN CATALÀ:

Novetats: setembro 2016

EUSKARA:

Nobedadeak: iraila 2016


Entrega do I Premio Etxepare-Laboral-Kutxa

O poemario “Tempo de exilio”, de Joseba Sarrionandia, traducido ao galego por Isaac Xubín e publicado na colección TAMBO do selo FAKTORÍA K, gañou a primeira edición do Premio de Tradución Etxepare-Laboral Kutxa, convocado polo Instituto Vasco Etxepare. Este galardón, que vén de entregarse en Donostia coincidindo co Día Internacional da Tradución, recoñece a calidade do traballo realizado por Xubín.

“Tempo de exilio” -en edición bilingüe eúscaro/galego- é a primeira antoloxía poética de Sarrionandia, un dos principais expoñentes da moderna literatura vasca. O propio autor participou na selección das composicións, que abranguen tres décadas de traxectoria literaria.

Filólogo, escritor e tradutor, na actualidade Isaac Xubín é profesor en Sheffield. É autor de varios libros de poesía, narrativa curta e colaborou en publicacións colectivas. Como docente e investigador, elaborou un dicionario galego-éuscaro e foi lector de lingua e literatura galegas no Colexio Universitario de Cork. Na súa faceta como tradutor sobresae por ter recibido o Premio Lois Tobío 2012 da Asociación Galega de Editores (AGE) ao mellor libro traducido por “Alén da fronteira: sete poetas vascos”, publicado igualmente na colección Tambo.

Tambo, baixo a dirección de Luís Rei Núñez, reúne obras de autores galegos, así como de poetas cataláns e vascos na súa lingua orixinal e traducidos ao galego.

O Instituto Vasco Etxepare é unha institución cuxo obxectivo é difundir a lingua e a cultura vascas por todo o mundo, promovendo a difusión internacional do éuscaro e dos creadores vascos en todas as disciplinas, dende a literatura ás artes escénicas, pasando polo cinema, a escultura, a pintura ou a música.

Con motivo do Día Internacional da Tradución, KALANDRAKA destacou o labor conxunto -a modo de ponte entre culturas- coa editorial PAMIELA na promoción da literatura, especialmente para lectores infantís e xuvenís, a través das súas coedicións en eúscaro.

[Xosé Ballesteros, director de KALANDRAKA]

[Intervención de María Jesús Sarrionandia e Manuela Rodríguez (subdirectora de KALANDRAKA), dando lectura a unha mensaxe de Joseba Sarrionandia titulado «Babel mitoaren kontra / Contra o mito de Babel», escrito en éuscaro e galego]


"Al otro lado", de Sendak, en cinco lenguas.

Cuando papá estaba en el mar y mamá bajo la pérgola, Aida tocaba su cuerno mágico para arrullar al bebé, pero no miraba nunca…

 

Al otro lado” es el tercer título de la trilogía de cuentos oníricos y sobre los sentimientos de la que forman parte “Donde viven los monstruos” y “La cocina de noche”. Permanecía inédito en España; ahora está publicado en las cinco lenguas peninsulares: en español, traducido por Ellen Duthie; “Máis alá da fiestra”, traducido a galego por Xosé Manuel González; “Allà fora”, traducido a català por Miquel Desclot; “Kanpoaldeko munduan”, traducido en euskera por Manu López Gaseni; y “O que está lá fora”, traducido en portugués por Carla Maia de Almeida.

"Al otro lado", de Maurice Sendak (Kalandraka).

Se publicó en 1981, después de que Maurice Sendak viajase a Alemania a propósito de ilustrar los cuentos de los hermanos Grimm. La huella de los pintores románticos alemanes -en concreto Philipp Otto Runge- ha quedado marcada en este libro, que ha recibido numerosos premios: Caldecott Honor Book, National Book Award for Children’s Book, Library of Congress Children’s Book, American Book Award, New York Times Best Illustrated Book, entre otros.

También se percibe la influencia de los cuentos de hadas, en los que Sendak se basa para mostrar las emociones de la protagonista hacia su hermana pequeña, a la que deberá rescatar -afrontando su responsabilidad y con valentía- de los duendes que la han raptado. Además, aborda la capacidad para resolver los errores cometidos, la lealtad con uno mismo y con los demás en un mundo confuso.

"Al otro lado", de Maurice Sendak (Kalandraka).

Destaca la combinación de dos melodías -visual y sonora- entrelazándose, dando lugar a mensajes llenos de ambigüedad que, sin embargo, son captados por los lectores infantiles de forma intuitiva. Las ilustraciones están repletas de detalles, símbolos y referencias: por ejemplo, la naturaleza vuelve a crecer proporcionalmente a la intensidad de la fantasía.

“Es básicamente la historia de mí y mi hermana”, ha dicho Sendak sobre esta obra. “Ella es Aida y su enfado por tener que cuidarme. Insinuar eso en un libro para niños resulta duro porque hay un concepto equivocado de lo que es un libro infantil, lo que debe contener y lo que no. En esencia, la idea es que sean sanos, divertidos, ingeniosos y optimistas; que no muestren las pequeñas miserias de la vida real. Pero yo recuerdo cómo era la vida real y no sabía sobre qué otra cosa podía escribir”.

"Al otro lado", de Maurice Sendak (Kalandraka).

Maurice Sendak (Brooklyn, Nueva York, 1928 – Connecticut, 2012) realizó más de 90 libros infantiles desde 1951; una prestigiosa trayectoria por la que recibió en 1970 el Premio Andersen y el Premio Laura Ingalls Wilder en 1983. En 1996 el Gobierno de los Estados Unidos le entregó la Medalla Nacional de las Artes y en 2003 le concedieron el Premio Internacional Astrid Lindgren de Literatura Infantil, junto con la autora austriaca Christine Nöstlinger.

Estudió pintura y dibujo en el Art Students League de Nueva York. Consiguió su primer empleo como ilustrador para All America Comics y en 1951 comenzó a trabajar como ilustrador para la editorial Harper and Brothers. Impulsó una auténtica revolución en el panorama literario infantil por las ideas, la forma y el contenido de sus libros. La crítica especializada le calificaba como “uno de los hombres más influyentes de los Estados Unidos, porque darle forma a la fantasía de millones de niños es una terrible responsabilidad”.

"Al otro lado", de Maurice Sendak (Kalandraka).

AL OTRO LADO (reseña en PDF)

"Máis alá da fiestra", de Maurice Sendak (Kalandraka).

MÁIS ALÁ DA FIESTRA (reseña en PDF)

"Allà fora", de Maurice Sendak (Kalandraka).

ALLÀ FORA (reseña en PDF)

"Kanpoaldeko munduan", de Maurice Sendak (Kalandraka-Pamiela).

KANPOALDEKO MUNDUAN (reseña en PDF)

"O que está lá fora", de Maurice Sendak (Kalandraka).

O QUE ESTÁ LÁ FORA (reseña en PDF)

 


"Osos", de Ruth Krauss & Maurice Sendak (Kalandraka).

Continúa también en 2015 el ‘año Sendak de KALANDRAKA’, con la publicación de “Osos”, una obra de Ruth Krauss ilustrada por Maurice Sendak. Este álbum para pre-lectores y primeros lectores fue destacado por la Biblioteca Pública de Nueva York en la selección de los ‘100 títulos para leer y compartir’ y obtuvo además la distinción ‘School Library Journal Best Book’. Está disponible en castellano, galego, català, euskera y portugués.

Publicada originalmente en 1948 con imágenes de Phyllis Rowand, Ruth Krauss creó una breve y divertida historia con muy pocas palabras y onomatopeyas. En 2005 se volvió a editar con ilustraciones de Maurice Sendak, que convirtió sus osos en una manada de animales saltarines, protagonizando una trepidante comedia junto a un niño vestido con un traje de lobo, como el Max de “Donde viven los monstruos”.

Al igual que en otras obras de Sendak, como “La cocina de noche“, todo comienza a la hora de dormir cuando, en un ataque de celos, un perro le arrebata al niño su oso de peluche. En su huida, es perseguido por un grupo de enormes osos, que le van saliendo al encuentro en lugares y situaciones tan atípicas como sorprendentes, hasta un inesperado final. La traducción conserva la estructura rimada del texto primitivo.

"Osos", de Ruth Krauss & Maurice Sendak (Kalandraka).

Entre los años 50 y 60, Ruth Krauss y Maurice Sendak innovaron el género del álbum ilustrado, con propuestas entonces tan novedosas como “A hole is to dig” o “A very special house”.

Ruth Krauss (Maryland, Baltimore, 1901 – Connecticut, 1993) era una escritora reconocida, con libros pequeños, asequibles e ingeniosos. Se graduó en la Escuela de Diseño Parson. Durante los años 40 formó parte del Laboratorio de Escritores del Bank Street College of Education, en Nueva York. Fue autora de más de 30 libros infantiles, muchos de ellos ilustrados por su marido, Crockett Johnson.

Los especialistas destacan su capacidad para convertir un juego de palabras en una investigación filosófica de causa-efecto, manteniendo el equilibro. Artista del nonsense, sus obras le daban voz al público infantil sin parecer empalagosas.

"Osos", de Ruth Krauss & Maurice Sendak (Kalandraka).

Ruth Krauss y Maurice Sendak formaron un fecundo tándem creativo y nos han legado ocho libros en los que trabajaron conjuntamente, con imágenes de líneas ágiles y acuarelas expresivas. Se inspiraron y maduraron mutuamente a nivel literario y artístico: como sucede con el arte revolucionario, sus libros llegan a nuestros días conservando toda su frescura.

Maurice Sendak (Brooklyn, Nueva York, 1928 – Connecticut, 2012) es autor de más de 90 libros infantiles, una prestigiosa trayectoria que inició en 1951 y por la que recibió en 1970 el Premio Andersen y el Premio Laura Ingalls Wilder en 1983. En 1996 el Gobierno de los Estados Unidos le entregó la Medalla Nacional de las Artes y en 2003 le concedieron el Premio Internacional Astrid Lindgren de Literatura Infantil, junto con la autora austriaca Christine Nöstlinger.

Estudió pintura y dibujo en el Art Students League de Nueva York. Consiguió su primer empleo como ilustrador para All America Comics y en 1951 comenzó a trabajar como ilustrador para la editorial Harper and Brothers. Impulsó una auténtica revolución en el panorama literario infantil por las ideas, la forma y el contenido de sus libros. La crítica especializada le calificaba como “uno de los hombres más influyentes de los Estados Unidos, porque darle forma a la fantasía de millones de niños es una terrible responsabilidad”.


"Tempo de exilio", de Joseba Sarrionandia (tradución, Isac Xubín). Tambo, Faktoría K.

Cunha vida de novela, lecturas caudalosas e un insubornable compromiso coa lingua milenaria da nación, Joseba Sarrionandia ofrécenos aos galegos a primeira escolma da súa poesía que se publica nunha lingua distinta do éuscaro orixinal. Os lectores de “Tempo de exilio” poden achegarse así, en edición bilingüe, a unha obra marcada polo peso dunha conciencia en rebeldía e polos refuxios atopados á beira dos grandes nomes da modernidade literaria.

Desde o rigor metálico e a ductilidade sentimental, e grazas a versións de músicos como Laboa, Ordorika ou Oskorri, a poesía que se presenta nesta antoloxía fai tamén parte da banda sonora do devir máis recente do pobo vasco; sen deixar de ser un mapa de terras alleas e un álbum de instantes imborrables.

Estes versos resumen unha longa odisea persoal iniciada por volta de 1985 e vixente ata hoxe mesmo, case tres décadas despois. O resumo, por tanto, de toda unha vida lonxe…

Isaac Xubín verque ao galego as composicións de Joseba Sarrionandia, a quen xa traducira na antoloxía dos sete poetas vascos “Alén da fronteira”; un traballo polo que Xubín recibiu o Premio Lois Tobío 2012 da Asociación Galega de Editores.

O tradutor de “Tempo de exilio” será un dos participantes no recital de mañá xoves na Libraría Cartabón de Vigo.

Dende un punto calquera do mapamundi, Joseba Sarrionandia será un espectador a distancia na presentación do seu libro. Na actualidade, o seu único achegamento posible aos lectores é a través da entrevista que lle fixo o director da colección Tambo, Luís Rei Núñez.

-Que liñas caracterizan a poesía vasca das promocións posteriores a Gabriel Aresti?

Nos anos da década de 1960 tivemos bos autores soitarios como Jean Mirande ou Gabriel Aresti, á marxe da poesía tradicional, cando a literatura en lingua vasca emerxía da censura franquista. Despois veu a poesía cantada de Ez dok hamairu, que popularizou toda a nosa tradición poética dende a Idade Medía até o máis vangardista, porque o repertorio de Mikel Laboa, Xabier Lete ou Benito Lertxundi vén ser unha antoloxía da historia da poesía vasca, interpretada con criterios actuais. Creo que para a miña xeración, que tivo prohibida a lingua vasca na escola, foi unha alfabetización tardía na nosa propia cultura e así, coa oficialización da lingua nas escolas, puidemos asentar a base da proliferación de lectores dos anos 80, conformándose ese espazo de comunicación. Nese novo contexto, xunto coas transformacións de todo tipo, a poesía atopou un ámbito de resonancia urbano e empezou a facer crónica das vivencias da xente de moitos xeitos diversos.

-En que corrente se sitúa vostede?

Pois non o sei, non me gustan os estereotipos e, no noso país, coma en calquera outro lugar onde houbo conflito, adoitouse etiquetar os escritores para desprezalos e relegar a súa obra. A min puxéronme etiquetas diferentes: ‘esteticista’ púxome un; ‘militante’ púxome o outro; pero coido que polo xeral son bastante falsas esas etiquetas. A miña intención coa poesía é facer da nosa lingua un espazo habitable, e hai moito que facer nese sentido, de xeito que me sinto un humilde artesán que fai o que pode nese traballo comunal.

-O acabado formal do poema, é secundario ante a proposta discursiva?

Eu creo que todo vai xunto e non se pode separar, salvo que se queira facer unha análise de texto de antemán. Non teño ningunha présa por publicar e corrixo abondo. Quizais hai textos que nacen con facilidade. Ás veces, o texto aparentemente espontáneo é o que máis elaboración esixe.

“A miña intención coa poesía é facer da nosa lingua un espazo habitable, e hai moito que facer nese sentido, de xeito que me sinto un humilde artesán que fai o que pode nese traballo comunal”

-Que criterio guiou a súa selección para a antoloxía coa que agora se presenta ante os lectores galegos?

Na primeira parte hai textos da primeira colección de poemas, despois veñen algúns textos do cárcere, pero a meirande parte do libro está composto por textos escritos no exilio, entre 1985 e 1995, que se publicaron en 1995 nun volume titulado Hnuy illa nyha majah yahoo.

-Como se traduciría do éuscaro?

Non é lingua vasca, senón a dos houyhnhnms, das viaxes de Gulliver, cando a asemblea equina expulsa ao yahoo da illa e un amigo equino despídeo dese xeito dende a beira do mar, algo así como dicir: ‘Que te vaia ben, homiño’ ou, traducido doutra maneira, ‘Coidate, que non é doado este mundo en que vivimos’. Na parte final do libro recóllense letras que canta Ruper Ordorika no seu disco Memoriaren mapan.

-Este libro é produto de trinta anos de exilio. Está cerca o regreso?

Agardo que si, pero xa sabes que ás veces non hai cousa máis difícil ca volver a casa.

"Tempo de exilio", de Joseba Sarrionandia (tradución, Isac Xubín). Tambo, Faktoría K.

-Inclúe poemas en portugués e algunhas referencias galegas. De onde nace esa aproximación e coñecemento?

A min, cando era novo, abraiábame a prosa de Alvaro Cunqueiro en castelán, que lía, se non me trabuco, nunha revista que se chamaba Destino, e por esa porta entrei ás fantasías bretoas, onde estaban Merlín e Orestes, de xeito que intentei lelo en galego e entón coñecín a Castelao, a Anxel Fole, a Celso Emilio Ferreiro. Para min, converteuse nun lema aquilo de “lingoa proletaria do meu pobo, fáloa porque sí, porque me gosta, porque me peta e quero e dame a gaña…”

-Que lle dicía o poema?

Pois, cando cheguei á Universidade, xa morrera Franco e empezábase a levantar a postergación da lingua vasca, pero tiñamos que xustificar o seu uso rebuscando razóns sociopolíticas ou mesmo máis sublimes, como se un tivese que desculparse por falar a súa propia lingua. É coma se o dono lle esixise ao escravo unha argumentación académica de por que quere a liberdade: pois porque me dá a gana e non teño que demostrarche nada, e menos a ti que me impides esa liberdade. Parécenme pura xustiza poética os insultos aos opresores e aos seus socios dese poema, un canto á liberdade e á libre decisión. Lembro a imaxe de Jemmy Button, que desembarcou do HMS Beagle para quedarse en Tierra de Fuego cos seus paisanos espidos, deixando desconcertado a Charles Darwin.

“Entre as literaturas galega, catalá e vasca creo que hai unha simpatía de sempre e, porén, tamén unha distancia e un descoñecemento”

-Traduciu algo do galego ao éuscaro?

No cárcere seguín a ler literatura galega e abraiáronme os mundos de Xosé Luís Méndez Ferrín, por exemplo. En 1980 coincidín en Carabanchel con algúns presos galegos. En Puerto de Santa María mesmo traducín algúns poemas para un libriño que Koldo Izaguirre publicou nunha edición bilingüe. Creo que se titulaba Poemas náufragos e eran textos de Manoel Antonio, Luís Amado Carballo, Álvaro Cunqueiro, Aquilino Iglesia, Luís Pimentel, Luís Seoane, Celso Emilio Ferreiro e Manuel María. Despois perdín o contacto desde hai trinta anos apenas teño novas da literatura galega.

-Como lle soan os seus poemas en galego?

Pois moi ben, a min o galego e o portugués sempre me soaron como a música.

 -Cre abondo o diálogo entre las literaturas peninsulares?

Vexo que se publican en éuscaro libros de Sergi Pamies, Joan Margarit, Sechu Sende, Iolanda Zúñiga. . . Gerardo Markuleta acaba de publicar antoloxías de poesía e de prosa catalás, no último libro de Otamendi vexo incluso un poema escrito directamente en galego: vexo os autores vascos moi abertos á relación coas outras culturas. Tamén se publican textos vascos en catalán e en galego, coma este mesmo libro… Entre as literaturas galega, catalá e vasca creo que hai unha simpatía de sempre e, porén, tamén unha distancia e un descoñecemento, porque acontece coma nas típicas relacións coloniais, que Guinea, Angola e Mozambique apenas tiñan relacións senón através da metrópoli, onde se implantan os valores e os estereotipos hexemónicos e xeralmente son hostiles ao que lles poida presentar un conflito. Xurdiron medios que facilitan a través da Internet establecer vencellos horizontais máis directos, pero hai que saber saír da corrente hexemónica, algo que non sempre adoita ser cómodo. As linguas minoritarias sempre terán que facer un esforzo para facerse oír.

[Eñaut Elorrieta interpreta o poema titulado ‘Geografia’]

[Ruper Ordorika interpreta ‘Martin Larralde’]

-A que atribúe a frecuencia coa que moitos músicos vascos se inspiraron nos seus poemas?

Supoño que un atopa escrito por outro algo que dalgún xeito quixera dicir.

-Cara onde sente que camiña a súa voz poética?

Pois segue buscando palabras que axuden a ver mellor, o que non sempre se consegue, porque, como dicía Joubert, os vidros ensombrecen e iso non facilita que se vexa mellor.

 

Isaac Xubín e Luís Rei Núñez na Libraría Cartabón.

[Isaac Xubín e Luís Rei Núñez na Libraría Cartabón]


Bernardo Atxaga [© Basso Cannarsa]

O escritor Bernardo Atxaga chega esta semana a Pontevedra para recoller, o sábado 3 ás 20:00 horas no Teatro Principal, o título de Escritor Galego Universal que lle outorga o Consello Directivo da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG). Na véspera desa Gala das Letras, o autor vasco impartirá unha conferencia ás 20:00 horas no Pazo de Mugártegui, titulada “Reaccións ante unha pedra riscada”. Canda el participarán o profesor, crítico literario e tradutor da obra de Atxaga ao galego, Ramón Nicolás, a secretaria xeral da AELG, Mercedes Queixas, e a concelleira de Cultura en Pontevedra, Anxos Riveiro.

O compromiso de Bernardo Atxaga “coas causas da dignidade e en concreto do pobo vasco”. A súa obra “extensa e intensa, valorada tanto en Euskal Herría como nos máis diversos idiomas aos que foi traducida”. A súa aposta polo éuscaro como “ferramenta de expresión da cultural de Euskal Herría”, situándoa como elemento de “centralidade” da súa produción literaria.

Son algúns motivos polos que a AELG distingue a Atxaga, “un dos escritores en activo máis recoñecido das letras en éuscaro”, creador de numerosos contos, novelas, poemas e ensaios. Ca súa designación como Escritor Galego Universal, o seu nome súmase aos de Mahmoud Darwish, Pepetela, Nancy Morejón, Elena Poniatowska, Juan Gelman, Antonio Gamoneda, José Luis Sampedro e Lídia Jorge, que xa contan con este recoñecemento.

Conferencia de Bernardo Atxagaen Pontevedra: 2 de maio, 20:00 horas, Pazo de Mugártegui.

Bernardo Atxaga (Asteasu, Guipúzcoa, 1951) é licenciado en Ciencias Económicas e tamén en Filosofía e Letras. A súa produción literaria está escrita integramente en eúscaro e dende 2006 pertence á Real Academia da Lingua Éuscara-Euskaltzaindia. Entre as súas obras máis importantes destacan o libro de poemas “Etiopía” (1972), “Chuck Aranberri dentista baten etxean” (1982), “Poemas & Híbridos (1993) e “O fillo do acordeonista” (2003), co que recibiu o Premio da Crítica, entre outros galardóns, como o Donostia Hiria, o Premio Euskadi de Literatura ou o Premio Grinzane Cavour de narrativa estranxeira. No selo FAKTORÍA K están publicados “Obabakoak” (Premio da Crítica 1988, Premio Euskadi 1989, Premio Nacional de Narrativa, Premio Millepages) e “Sete casas en Francia”, con tradución de Ramón Nicolás. Tamén participa na antoloxía “Alén da fronteira. Sete poetas vascos” (Premio Lois Tobío 2013), traducida en galego por Isaac Rubín.


Innocenti en el Espacio Kalandraka de Madrid.

El ESPACIO KALANDRAKA ha recibido este fin de semana una visita muy especial, la del ilustrador Roberto Innocenti, que ha vuelto a Madrid tras su última visita el pasado mes de junio con motivo de la Feria del Libro, que también coincidió con la entrega del Premio Llibreter en Barcelona por “La niña de rojo“.

En esta ocasión, invitado por la organización del FLIC Festival, Innocenti ha hecho un hueco en su programa de actividades para visitar el nuevo hogar de KALANDRAKA en el Barrio de las Letras, donde conoció de primera mano las últimas novedades y algunas de las obras de otros grandes artistas plásticos que -como André François o Kveta Pacovska– han sido recuperadas.

Seguir leyendo


Maurice Sendak (1928-2012)

LA OBRA DE SENDAK CENTRARÁ EL PLAN EDITORIAL DE KALANDRAKA EN 2014

Destaca la publicación de “Donde viven los monstruos”, “La cocina de noche” y la traducción de “Outside over there” en las cinco lenguas peninsulares

A OBRA DE SENDAK CENTRARÁ O PLAN EDITORIAL DE KALANDRAKA EN 2014

A tradución de “In the night kitchen” e “Outside over there” nas cinco linguas peninsulares completará a triloxía iniciada con “Onde viven os monstros”

L’OBRA DE SENDAK CENTRARÀ EL PLA EDITORIAL DE KALANDRAKA EL 2014

Les traduccions de “In the night kitchen” i “Outside over there” completaran la trilogia iniciada amb “Allà on viuen els monstres”

SENDAK-EN LANAK ARGITARATZEA IZANGO DA KALANDRAKAREN ETA PAMIELAREN ARTEKO ARGITALPEN-PLANAREN OINARRIA 2014-AN

“In the night kitchen” eta “Outside over there” Penintsulako bost hizkuntzetan argitaratzeak osatuko du “Piztiak bizi diren lekuan” albumarekin hasitako trilogia

A OBRA DE SENDAK CENTRALIZARÁ O PLANO EDITORIAL DA KALANDRAKA EM 2014

A tradução de “In the Night Kitchen” e “Outside Over There” completará a trilogia iniciada com “Onde vivem os monstros”

Seguir leyendo


Ellos comían, viajaban y se modernizaban mientras ellas recolectaban comida y criaban a la prole. Pero como los bonobos no les dejaban aprender ni evolucionar, se marcharon a otro bosque. “La historia de los bonobos con gafas” -junto con “Arturo y Clementina” y “Rosa caramelo”- forma parte del legado de la escritora Adela Turín y la ilustradora Nella Bosnia, pioneras en la creación de álbumes sobre igualdad y coeducación; un material que, pese a los años transcurridos desde su primera publicación, sigue todavía vigente.

……………………………

Eles comían, viaxaban e modernizábanse mentres elas recolectaban comida e criaban a prole. Pero como os bonobos non lles deixaban aprender nin evolucionar, marcharon para outro bosque. “A historia dos bonobos con lentes” -xunto con “Artur e Clementina” e “Rosa caramelo”- forma parte do legado da escritora Adela Turín e da ilustradora Nella Bosnia, pioneiras na creación de álbums sobre igualdade e coeducación; un material que, malia os anos transcorridos dende a súa primeira publicación, segue aínda vixente.

Seguir leyendo