“Poesía para os sentidos, coa imprescindible cooperación das sinestesias”. Así describía Vicente Araguas o poemario “Tempo transfigurado” de Cesáreo Sánchez Iglesias. Na presentación celebrada no Espacio Kalandraka de Madrid, o profesor e crítico literario falou de beleza, de autenticidade. Canda el, Paz Castro, en representación de Kalandraka, e o autor, que evocou as claves deste décimo volume da colección Tambo: a música e o amor.

“Só somos como nos soñamos cando amamos. Somos memoria do amor, e dos seres que amamos e polos que moitas veces fomos amados. Somos memoria do amor, e dela quizais veñen as orfandades do amor, das máis diversas formas de amor do feminino, sabendo da forza do non dito, e como nos procuramos nel. A busca do feminino é unha constante neste libro”. 

. . . . . . . . . .

“Poesía para los sentidos, con la imprescindible cooperación de las sinestesias”. Así describía Vicente Araguas el poemario “Tempo transfigurado” de Cesáreo Sánchez Iglesias. En la presentación celebrada en el Espacio Kalandraka de Madrid, el profesor y crítico literario habló de beleza, de autenticidad. Con él, Paz Castro, en representación de Kalandraka, y el autor, que evocó las claves de este décimo volumen de la colección Tambo: la música y el amor.

“Solo somos como nos soñamos cuando amamos. Somos memoria del amor, y de los seres que amamos y por los que muchas veces fuimos amados. Somos memoria del amor, y de ella quizás vengan las orfandades del amor, de las más diversas formas de amor de lo feminino, sabiendo de la fuerza de lo no dicho, y cómo nos buscamos en él. La búsqueda de lo femenino es una constante en este libro”. 

 


A poeta Lucía Novas presentou no seu Bueu natal o seu novo poemario, Cervatos, publicado na colección Tambo de Faktoría K. Na Sala Amalia Domínguez Búa estivo acompañada polo profesor e crítico literario Ramón Nicolás, e polo director da colección Tambo, Luis Rei Núñez. O gusto polas atmosferas kitsch, a beleza do efémero e a riqueza de obxectos superfluos marcan o estilo desta obra, que bebe das fontes do videoclip e do cinema, da música e da cultura audiovisual contemporánea.

A diferenza dos dez títulos de Tambo precedentes, os poemas de Cervatos teñen un carácter fragmentario, están elaborados a base dun atrevido colaxe de palabras enxertadas con tino, sensibilidade e lirismo. A autora amosa un mundo urbano, nocturno e inhóspito; mais tamén recolle o pouso e a autenticidade do mundo rural. Trátase, en conxunto, dunha poética híbrida entre memoria e cosmopolitismo, que aposta pola mestizaxe entre o popular e o vangardismo. Tampouco elude a crítica á posmodernidade, ao carácter fuxidío e fugaz dunha realidade na que se identifica os individuos como fráxiles cervatos expostos ao teimudo, fascinante e implacable paso do tempo.

 

Licenciada en Filoloxía Galega pola Universidade de Vigo, Lucía Novas é docente nun instituto de Pontevedra. Da súa faceta literaria, destaca como autora dos libros Epiderme de estío (2001, Premio de Poesía do Concello de Carral), e Neve (2010, Premio de Poesía Johán Carballeira). Tamén participou nas antoloxías Das sonorosas cordas (2005), Poetízate: antoloxía da poesía galega (2006), Erato: bajo la piel del deseo (2010) ou Novas de poesía: 17 poetas (2014). Ademais, ten colaborado en publicacións como Grial, Dorna, PolpA, Casa da Gramática ou Escrita Contemporánea. Os premios Minerva, Universidade de Vigo e Faustino Rey Romero completan polo momento os recoñecementos que ten colleitado como escritora.

“Cervatos” súmase aos poemarios dos galegos Manuel Álvarez Torneiro -Premio Nacional de Poesía 2013-, Xavier Seoane, Martín Veiga, Luís Rei Núñez e Cesáreo Sánchez Iglesias que viron a luz en Tambo, xunto coa obra do catalán Antoni Marí e do vasco Joseba Sarrionandia, entre outros autores.

Ξ      Ξ      Ξ      Ξ

Trala introdución de Luis Rei Núñez, Ramón Nicolás foi quen trazou o perfil literario da autora e as claves líricas de Cervatos. A súa achega serviu para informar e emocionar, revelando a lectura desta obra como unha oportunidade certeira para o deleite e a reflexión.

Polo xeral adóitase, nunha presentación, falar do libro que nos xunta e, se cadra, non tanto do autor ou autora. Ídesme permitir que, nunha primeira instancia, fale da autora, de Lucía Novas para o que, ademais, e aínda correndo o risco de ser un chisco inoportuno, tamén vos fale de min porque actuamos, escribimos cos “fíos da vida”, como dicía o noso querido Agustín Fernández Paz, invisibles pero tantas veces perennes e sempre resistentes na memoria.

   Hai algúns anos unha antiga profesora, que o foi de moitas persoas que andamos por aquí, Camiño Noia, telefonoume inesperadamente por se quería substituír durante un tempo na Facultade de Filoloxía de Vigo ao profesor Gonzalo Navaza, que se recuperaba devagar dun grave accidente. Sen pensalo como debería dixen que si e compatibilicei, ao longo dun ano e medio máis ou menos, o exercicio da docencia no instituto no que traballaba e traballo aínda hoxe, e algunhas materias que me correspondían para alumnado de primeiro de Filoloxía Galega da Universidade de Vigo.

   Lembro aquela experiencia como esgotadora física e intelectualmente, pero gozosa, talvez das máis gozosas que a práctica do ensino me brindou ata hoxe. Gozosa, en esencia, porque me posibilitou, sobre outras moitas cousas, coñecer e compartir, xa non só algúns coñecementos e actividades relativas, por exemplo, á nosa literatura contemporánea, que talvez aprendín a ver desde outra perspectiva e que sigo valorando, sen dúbida nun posicionamento chauvista, como a mellor do mundo, porque é nosa e nos define no mundo. Dicía que foi unha experiencia que mesmo me formou porque me resultou operativa para confirmar como un grupo de persoas moi novas querían formarse, e diría que con entusiasmo, nos camiños da filoloxía e, máis concretamente, nos camiños da filoloxía galega. Daquel grupo, moi numeroso, tanto que nuns primeiros momentos me asustaba, conservo na memoria, talvez polo seu interese, pola vontade de sempre saber máis, pola colaboración que me prestaron e  por unha actitude aberta e sempre xenerosa, a algunhas persoas como -e desculparanme outras que agora mesmo esquezo- como Iago Castro, Laura Montes, María Besteiros, Iria Collazo e, loxicamente, Lucía Novas.

   Pasou o tempo, eu volvín ao ensino medio onde felizmente sigo e fun observando como estas persoas, e outras moitas, foron converténdose en magníficos profesionais docentes e, nalgún caso, desenvolvendo con mérito labores noutros ámbitos que teñen que ver co mundo da edición ou da investigación. Ademais, algunhas daquelas persoas comezaban a dar os seus primeiros pasos no traballo literario creativo en lingua galega, o que sempre produce -e descúlpenme de novo- esa confesable, porque estamos entre amigas e amigos, pequena satisfacción como docente que produce o feito de constatar como persoas das que con seguridade aprendín eu máis delas ca elas comigo se incorporan, con paso firme e talento, ao mundo da creación literaria en lingua galega…, probablemente haxa poucas cousas, para min, máis fermosas.

   Ou, se cadra pode habelas,  cando neste mesmo lugar, hai algún tempo, dúas daquelas persoas ás que citei, concretamente Iria Collazo e Lucía Novas, realizan unha disección, garimosa e fantástica e que aínda conservo na memoria, sobre unha novela que aquel seu profesor publicara tamén con certa inconsciencia. E hoxe tócame, claro é, vivir outra desas experiencias que moitas persoas non gozan da posibilidade de vivir, isto é, dicir unhas palabras sobre un libro daquela Lucía Novas, hoxe convertida nunha poeta salientable que camiña, desde hai anos xa, con pasos firmes no ámbito da poesía contemporánea.

   Lucía é probable, estou convencido, que xa escribía naqueles anos compartidos en Marcosende pero, como sabedes, é unha voz galardoada en numerosos concursos literarios e, presenta, ata o de hoxe, unha obra poética singular e senlleira conformada por tres volumes como son Epiderme de estío (2001), Neve (2010) e Cervatos, que aquí nos xunta. Lucía é unha autora, como podedes advertir no que se refire ao espazo temporal que van marcando as datas de publicación dos seus libros, que coce a súa obra a lume manso e iso, para min, resulta, malia que non teña que sempre ser así, unha verdadeira garantía pois entende o coidado preciso que esixe a construción dunha obra que ha de ser meditada, elaborada e reelaborada, dona dun ritmo pousado e pousada na súa produción. Non hai présas por publicar, e isto define a Lucía, non teño dúbida.     Non vou falar aquí das súas obras anteriores mais si me gustaría citar unhas palabras  de Lucía a través das cales nos confesa a súa propia poética:

É a poesía para min a necesidade máis íntima, a substancia da vida, o alimento marabilloso, o pan máis exquisito, ave do Paraíso, pracer delicioso, catarse senlleira, viaxes inauditas, círculos purificadores, pomadas reconfortantes…

Imos enchoupándonos de vida e chega un intre en que reside en nós demasiada xiria: a experiencia vai pasando por unha peneira, criba senlleira, e elabóranse versos e palabras, sensacións de fulgor, raiolas lenísimas, metáforas do cotián e da marabilla… (calidoscopio fantástico, transparencia de vidros). O interior é sala luminosa cunha colección de espellos…

    Estas palabras axúdannos, creo eu, a entender tamén Cervatos, inserido nesa poética que, aventuro, a autora segue a abrazar. Poesía,  pois, é para Lucía “substancia da vida”, catarse, purificación, vida en definitiva. Mais tamén chamo a atención, se me permitides, sobre esa afirmación de que “a experiencia vai pasando por unha peneira”. Talvez poida radicar unha posible lectura  deste Cervatos, que é un libro de vida, un libro no que se olla a vida, un libro que bebe da experiencia sensorial e vital, un libro no que a vida se peneira para iluminarnos e, ademais, faino inserido, por fortuna, nunha colección poética onde o tratamento da palabra, do discurso poético e sobre todo dos silencios atopa un acubillo perfecto porque nel se espella ese diálogo sempre necesario entre a voz e o silencio, o branco, un branco limpísimo e brillante, tanto como a neve, e tantas veces tan elocuente.

   Cervatos, así pois, comenteino nun texto que publiquei hai algúns días, opta por depurar o sentido do poema, o sentido do verso, o propio sentido da palabra. O emprego, recorrente, reiterado e consciente das enumeracións léxicas e a vontade explícita de focalizar a atención na dimensión semántica e simbólica da palabra eríxese neste libro como un proceso intenso, extenuante, talvez mesmo, doloroso e quen sabe se purificador que, sen dúbida, cómpre vincular coa dinámica rápida dos frames do mundo audiovisual, das películas, das cancións… Porque tamén neste libro hai moita música, música evocada que todas e todos podemos ter na nosa mente, mais tamén unha construción que, por veces, parece agromar dunha inspiración musical determinada, sempre heteróxena, ordenada desde a instancia autorial.

   Gústame dicir que as fronteiras da linguaxe nestes poemas, como se di da poesía da poeta María Mariño, se dinamitan, estoupan e suxiren un camiño de interpretación, unha re-codificación impresiva e libérrima, probablemente única e distinta na recepción de cada unha das persoas que se acheguen a eles.

   En Cervatos, claro é, hai un símbolo, que non é o dos cervos, é o dos cervatos, mais que podemos vincular tamén coa poesía e a música: a cría do cervo, fráxil e fermosa, loxicamente dependente da nai e da manda, é un ser un tanto desvalido e, talvez, inocente, mais tamén claramente gregario o que nos fai pensar na voz da tribo, aquí presente sempre. O cervato, así pois, preséntase como o referente que sostén un contraste continuo porque desde o bosque, onde  vive alleo ao paso do tempo e abeirado a unha contorna protectora, a súa presenza sométese agora a unha ollada híbrida na que se desvela ese diálogo cun entorno de asfalto, coa atmosfera máis kitsch e cun son no que reverbera unha crítica á postmodernidade pero á que non se lle dá as costas reutilizando os seus referentes, tantas veces esmaltados cun verniz de ironía, que é un dos elementos máis salientables desta proposta. É un libro plural, heteroxéno, rupturista, fala da memoria, si, tamén do amor, mesmo do amor desde as marxes e a turbulencia dos nosos días. Un libro de contrastes, entre o urbano e o rural cando todo se mestura, de contrastes no uso de rexistros diferentes, de diálogo e diálogos, de obsesións talvez convertidas en elementos clave -velaí o reiterado espiño albar, a neve, os xeranios, os fentos, os tulipáns, as chaquetas de la, o purpúreo, o lobo cerval, o azul índigo, os amorodos… por citar só algunhas referencias recorrentes.

   Volvo aos cervos porque Lucía é filóloga e só dunha filóloga se poden atopar, probablemente, palabras como liscanzo, pelicano, buguina…, talvez unha filólogo con oído marabilloso presto a captar a eufonía pode rematar con ese marabilloso Nightingale da conclusión: Pero Meogo, inevitable non citalo ao falar deste libro, modernizou un xénero como o das cantigas de amigo ao introducir un símbolo como era o do cervo e talvez non sexa esaxerado que estes Cervatos volven modernizar o discurso lírico contemporáneo –non hai leixaprén non, pero non aseguraría eu que o recurso ao paralelismo, ás reiteracións non beban dunha fonte común e renovada transformada agora en imaxes que van e veñen, que van e veñen, que van e veñen. Talvez, con todo, todo isto non se ha ver ata dentro dun determinado tempo, pero alén da referencia literaria gustoume moito o deseño da cuberta que fai pensar máis ca en Pero Meogo, Joan Meendiz de Briteiros ou o xudeu de Elvas -que tamén o usaron como símbolos, aínda tamén pois hai sen dúbida erotismo nestas páxinas e gústame ver os cervatos remexendo aquí non nas augas senón nas conciencias; fai pensar Cervatos -dicía- nas pinturas rupestres cuxa reprodución, nalgunhas culturas, está asociada ao espírito e ao corpo, ao misticismo e á beleza, á forza da luz entre as tebras a un corpo que se rexenera polo marabilloso que supón o nacemento dos brotes nos seus cornos. Cos conceptos de renovación e rexeneración, aínda que poida en primeira instancia parecer hiperbólico, querería quedar. Veremos se o tempo me dá ou quita a razón, veremos mesmo se deste libro se dan tamén, no futuro, brotes ou agromos.

   E todo isto mercé o recurso da colaxe e do fragmentarismo; grazas á imaxe visionaria porque a idea case sempre é imaxe; xogando coa percepción libérrima, como apuntei, que obtemos ao ler ou oír as enumeracións, entre as que están tamén as deses espazos e lugares verdadeiros que aquí se nomean: certos porque non están en mapa ningún, mais si na memoria da voz que nos guía. Cervatos, dalgún xeito, supón unha invitación para habitar outros espazos, algúns percorridos por voces moi diversas entre as que atopo a de Lois Pereiro por só citar unha, desde outra perspectiva, como se di no libro rouba a transparencia e interpélanos desde a transgresión, desde a cerna da subversión, desde a vontade, iso é colleita miña, de matar dunha vez por todas a Bambi, a esa imaxe descafeinada e docificada, dunha vez, dese Bambi que Walt Disney ocultou e manipulou moitas pasaxes do libro orixinal do autor austríaco Felix Salten, esa versión que tanto dano fixo e estou certo que fai.

   Cervatos, cando menos a min, fai pensar que todos somos, no fondo, seres fráxiles, gregarios. Convida á reflexión, repara en obxectos e atmosferas particulares para reivindicar o pensamento pois semella que hai cervatos que nunca medran, que quedan nun estadio de eterna infancia e mocidade que lles impide dar co necesario espírito crítico para se enfrontar coa propia vida, polo que parece que nunca paso o tempo instalados nese non-lugar que é a adolecencia, pero que si pasa, porque tamén neste libro se fala do paso do tempo: un ubi sunt?, no fondo, orixinalmente e brillantemente tratado.

   Conclúo: Lucía díxome un día que o paxaro que prefería era o cuco, non se me ocorre outra forma para pechar esta intervención que estes versos do cantigueiro popular: Canta cuco, canta cuco,/ na rabiza do arado;/ canta cuco, canta cuco,/ que o tempo vaiche acabado.  O meu acabou e agardo que vos fose grato, tanto como supuxo vir a min aquí hoxe e arroupar aos Cervatos que nos xuntan. Grazas, Lucía, e que sigamos léndote moitos anos.

 

 

 


A escritora de Bueu Lucía Novas presentou o seu novo libro, “Cervatos” no marco dun faladoiro co lema “Poesía galega ao abeiro da colección Tambo”. Canda ela participaron tamén o autor de “Tempo transfigurado”, Cesáreo Sánchez Iglesias, e Isaac Xubín, que traduciu “Tempo de exilio”, de Joseba Sarrionandia (Premio Etxepare de Tradución 2015) e “Alén da fronteira, sete poetas vascos” (Premio Lois Tobío de Tradución 2012).

“Cervatos” é o undécimo título da colección Tambo, que dirixe o escritor e xornalista Luís Rei Núñez. O proxecto retomouse no selo FAKTORÍA K de KALANDRAKA con “Os ángulos da brasa”, de Manuel Álvarez Torneiro, que recibiu en 2013 o Premio Nacional de Poesía e o Premio da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega, e no 2012 o Premio Ánxel Casal e o Premio da Crítica Española. Tamén foron publicadas obras de Martín Veiga, Xavier Seoane, Antoni Marí, Bernardo Atxaga e do propio Luis Rei Núñez, entre outros

Á sinatura de exemplares incorporouse a ilustradora Belén Padrón, artífice das ilustracións que acompañan “Tempo transfigurado” e da escolma poética de “Rosalía de Castro” na colección Trece Lúas.

O stand de KALANDRAKA -convertido nun estudio radiofónico- tamén recibiu unha ampla representación de creadores que dedicaron as súas obras: os autores Olalla González e Manuel Lourenzo González, os artistas Óscar Villán, Marcos Viso e Marc Taeger, e o director do Grupo Chévere, Xesús Ron.

Olalla González e Marc Taeger

Marcos Viso

Óscar Villán e Manuel Lourenzo González

Xesús Ron, do Grupo Chévere

Polo Espazo Infantil de Culturgal tamén pasou o músico Paco Nogueiras que, tralo éxito de “Brinca vai!”, presentou o seu novo libro-disco, titulado “Radio Bulebule”. Canda el, o director dos videoclips que acompañan a obra en formato DVD, José Miguel Sagüillo, tamén asinou exemplares tralo concerto.

 

 


Un año más, la obra distinguida con el Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado ha sido motivo de encuentro y análisis en el IES do Sar. La autora de “La huerta de Simón“, Rocío Alejandro, ha visitado al alumnado del centro para desgranar ante los futuros artistas el proceso creativo y mostrarles la técnica con la que se han elaborado las ilustraciones. Por primera vez en la trayectoria del certamen, ha ganado un libro elaborado con sellos entintados; un sistema laborioso que, combinando la parte artesanal en la elaboración de los sellos con la parte informática en lo que atañe a la composición de las imágenes en la maqueta, ha dado como resultado un trabajo complejo y completo, tanto en la forma como en el fondo.

. . . . . . . .

Un ano máis, a obra distinguida co Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado foi motivo de encontro e de análise no IES do Sar. A autora de “A horta de Simón“, Rocío Alejandro, visitou o alumnado do centro para explicarlles aos futuros artistas o proceso creativo e amosarlles a técnica coa que se elaboraron as ilustracións . Por primeira vez na traxectoria do certame, gañou un libro elaborado con selos entintados; un sistema laborioso que, combinando a parte artesanal na elaboración dos selos coa parte informática no que respecta á composición das imaxes na maqueta, deu como resultado un traballo complexo e completo, tanto na forma como no fondo.

 

 

 

Otra visita académica programada durante la estancia de Rocío Alejandro en Galicia ha sido al CIFP Compostela -donde se celebra el 50 aniversario del centro- con alumnado de Educación Infantil para exponerles las claves de “La huerta de Simón” desde el punto de vista de su transmisión a los escolares más pequeños: la relación del relato con la naturaleza y la biodiversidad, los proyectos educativos en torno a las huertas escolares, la importancia del trabajo colectivo, la solidaridad…

. . . . . . . . . .

Outra visita académica programada na estancia de Rocío Alejandro en Galicia foi ao CIFP Compostela, que vén de cumprir o 50 aniversario do centro, con alumnado de Educación Infantil para expoñerlles as claves de “A horta de Simón” dende o punto de vista da súa transmisión aos escolares máis cativos: a relación do relato coa natureza e coa biodiversidade, cos proxectos educativos arredor das hortas escolares, a importancia do traballo colectivo, da solidariedade…

Precisamente, por el estrecho vínculo de “La huerta de Simón” con los proyectos sobre cultivos comunitarios, en los que Compostela es un referente a nivel estatal, con más de 200 huertas urbanas, no podía faltar la visita a una de ellas, en el barrio de Belvís.

. . . . . .

Precisamente, polo estreito vínculo de “A horta de Simón” cos proxectos sobre cultivos comunitarios, nos que Compostela é un referente a nivel estatal, con máis de 200 hortas urbanas, non podía faltar a visita a unha delas, no barrio de Belvís.

La ciudad de Santiago se impregnó también del ambiente lector que rodea la presentación del Premio Compostela. “La huerta de Simón” se ha asomado a los escaparates de varias librerías: Couceiro, Follas Novas, Cronopios y San Pablo han amanecido convertidos en pequeños oasis naturales, desde cuyas páginas Simón y sus amigos invitan a los lectores a conocer esta historia vegetal, sabrosa y saludable.

. . . . . . . .

A cidade de Santiago impregnouse tamén do ambiente lector que rodea a presentación do Premio Compostela. “A horta de Simón” asomouse aos escaparates de varias librarías: Couceiro, Follas Novas, Cronopios e San Pablo amenceron convertidos en pequenos oasis naturais, dende cuxas páginas Simón e os seus amigos invitan os lectores a coñecer esta historia vexetal, saborosa e saudable.


“En Argentina estamos muy atentos tanto a lo que publica KALANDRAKA como a la convocatoria del Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado, ya que la primera edición la ganó Natalia Colombo, que también es argentina”, ha explicado Rocío Alejandro sobre  el certamen que la ha convertido en la nueva ganadora, diez años después de la puesta en marcha de esta iniciativa en el marco de la Campaña de Animación a la Lectura que organizan el Departamento de Educación del Ayuntamiento de Santiago y KALANDRAKA. “Sabía que era difícil ganar y quería presentarme con algo que valiera la pena”, ha añadido. El resultado ha sido La huerta de Simón, publicado en siete idiomas: los cinco peninsulares más inglés e italiano.

“Trata sobre un conejo que no tiene plantado nada más que sus zanahorias pero a lo largo de la historia van apareciendo otros personajes que plantean sus demandas de cultivar otros vegetales y Simón tiene que vérselas con ellos para decidir si acepta o no las propuestas de los demás”, señala Rocío sobre el hilo argumental de la obra. Su lectura va más allá de una temática que a primera vista aborda la convivencia, la tolerancia, la generosidad o el trabajo colectivo. La naturaleza y la biodiversidad también están presentes en el mensaje que proyecta: “En mi país el monocultivo está haciendo estragos y aunque La huerta de Simón es un libro infantil, se ve cómo a medida que van creciendo otros vegetales, aparecen además animales que de otra manera no tendrían ahí su lugar”, añade la autora.

La huerta comunitaria del barrio bonaerense de San Isidro, donde reside, ha sido su fuente de inspiración: “Es una experiencia muy linda, valía la pena contarla”. Desde el punto de vista gráfico, la paleta de colores se ha reducido a los tonos negros y anaranjados; una sencillez que contrasta con la complejidad de la laboriosa técnica elegida para desarrollar el libro, a base de sellos elaborados artesanalmente a partir de una goma especial modelada con gubias, y que posteriormente entintaba y aplicaba sobre el papel, para su tratamiento informático posterior. 

Hija y nieta de gallegos, esta ha sido su segunda estancia en Galicia por un motivo tan relevante como la entrega del X Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado, que ahora ya viaja por el mundo, sembrando palabras y sueños.

Cunha representación do xurado do Premio Compostela, o director de Kalandraka, o alcalde e o concelleiro de Educación do Concello de Santiago

Con Xabier P. Docampo, un dos integrantes do xurado, e a súa dona

Con parte do equipo de Kalandraka Editora

“A horta de Simón”, entre as obras galardoadas co Premio Internacional Compostela dende a primeira edición

. . . . . . . . . .

“En Arxentina estamos moi atentos tanto ao que publica KALANDRAKA como á convocatoria do Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado, xa que a primeira edición gañouna Natalia Colombo, que tamén é arxentina”, explicou Rocío Alejandro sobre  o certame que a converteu na nova gañadora, dez anos despois da posta en marcha desta iniciativa no marco da Campaña de Animación á Lectura que organizan o Departamento de Educación do Concello de Santiago e KALANDRAKA. “Sabía que era difícil gañar e quería presentarme con algo que valera a pena”, engadiu. O resultado foi A horta de Simón, publicado en sete linguas: as cinco peninsulares máis inglés e italiano.

“Trata sobre un coello que non ten plantado nada máis que as súas cenorias pero ao longo da historia van aparecendo outros personaxes que expoñen as súas demandas de cultivar outros vexetais e Simón ten que decidir se acepta ou non as propostas dos demais”, sinala Rocío sobre o fío argumental da obra. A súa lectura vai máis aló dunha temática que a primeira vista aborda a convivencia, a tolerancia, a xenerosidade ou o traballo colectivo. A natureza e a biodiversidade tamén están presentes na mensaxe que proxecta: “No meu país o monocultivo está causando estragos e malia que A horta de Simón é un libro infantil, vese como a medida que van medrando outros vexetais, aparecen animais que doutra maneira non terían aí o seu lugar”, engade a autora.

A horta comunitaria do barrio bonaerense de San Isidro, onde reside, foi a súa fonte de inspiración: “É unha experiencia moi fermosa, pagaba a pena contala”. Dende o punto de vista gráfico, a paleta de cores reduciuse a tons negros e alaranxados; unha sinxeleza que contrasta coa complexidade da laboriosa técnica elixida para desenvolver o libro, a base de selos elaborados artesanalmente a partir dunha especial modelada con gubias, e que posteriormente entintaba e aplicaba sobre o papel, para o seu tratamento informático posterior.

Filla e neta de galegos, esta foi a súa segunda estancia en Galicia por un motivo tan relevante como a entrega do X Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado, que agora xa viaxa polo mundo, sementando palabras e soños.


Acto de entrega do X Premio Internacional Compostela

O Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado celebra este luns o seu décimo aniversario co acto de entrega do galardón á autora bonaerense Rocío Alejandro pola obra “A horta de Simón”, que vén de ser publicada por KALANDRAKA en sete linguas -as cinco peninsulares máis inglés e italiano-.

Organizado en colaboración co Departamento de Educación do Concello de Santiago, o certame enmárcase na Campaña Municipal de Animación á Lectura e tense consolidado como un dos máis prestixiosos no eido da creación literaria e plástica para público infantil e xuvenil: nestes dez anos presentáronse arredor de 3.200 orixinais procedentes de numerosos países.

A obra premiada é un eloxio ao traballo colectivo, á convivencia en harmonía e en contacto coa natureza; unha obra de carácter universal e cunha clara intención ecolóxica e colaborativa. Inspirándose na horta comunitaria do seu barrio, Rocío Alejandro creou unha historia acumulativa para primeiros lectores e protagonizada por un coello que vai plantar cenorias nunha terra onde se acaban poñendo moitas máis hortalizas coa participación doutros personaxes que van chegando: o rato, a galiña, o porquiño, a raposa…

“A horta de Simón” é o primeiro libro de Rocío Alejandro como autora e ilustradora. Destaca non só polas súas múltiples lecturas, senón tamén pola laboriosa técnica empregada para elaborar as ilustracións, mediante a estampación con selos entintados.

Rocío Alejandro estudou Deseño Gráfico Publicitario pero a ilustración infantil é a súa “verdadeira vocación”, como ten afirmado a propia autora. Participou en varios talleres e cursos que a orientaron na súa traxectoria artística. Ilustrou libros publicados tanto en Arxentina como noutros países. Actualmente imparte clases de ilustración infantil no espazo Mundos Ilustrados, en Bos Aires.

É a terceira autora arxentina distinguida co Premio Compostela, logo de Natalia Colombo e Mariana Ruíz Johnson, gañadoras na primeira e na sexta edición por “Cerca” e “Mamá”, respectivamente. Outras obras galardoadas foron as dos mexicanos Felipe Ugalde por “Un gran soño” e David Álvarez e Julia Díaz por “Bandada”; “A viaxe de Olaf” do uruguaio Martín León Barreto; “Unha última carta” dos gregos Antonis Papatheodoulou e Iris Samartzi; e dende España “Despois da chuvia” de Miguel Cerro, “A Familia C” de Pep Bruno e Mariona Cabassa, e “Ícaro” de Federico Delicado.

O X Premio Internacional Compostela contou cun xurado de prestixio formado polo Premio Nacional de Literatura Infantil Xabier Docampo, o Premio Nacional de Ilustración Miguel Calatayud, a profesora e autora Teresa Durán, o concelleiro de Educación e Cidadanía, Manuel Dios, o xefe do Departamento de Educación e Cidadanía, Xosé Manuel Rodríguez-Abella, Manuela Rodríguez en representación de KALANDRAKA e Beatriz Varela como secretaria.

. . . . . . . .

"La huerta de Simón", de Rocío Simón (X Premio Compostela, Kalandraka)

El Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado celebra este lunes su décimo aniversario con el acto de entrega del galardón a la autora bonaerense Rocío Alejandro por la obra “La huerta de Simón”, que acaba de publicar KALANDRAKA en siete lenguas -las cinco peninsulares más inglés e italiano-.

Organizado en colaboración con el Departamento de Educación del Ayuntamiento de Santiago, el certamen se enmarca en la Campaña Municipal de Animación a la Lectura y se ha consolidado como uno de los más prestigiosos en el ámbito de la creación literaria y plástica para público infantil y juvenil: en estos diez años se han presentado cerca de 3.200 originales procedentes de numerosos países.

La obra premiada es un elogio al trabajo colectivo, a la convivencia en armonía y en contacto con la naturaleza; una obra de carácter universal y con una clara intención ecológica y colaborativa. Inspirándose en la huerta comunitaria de su barrio, Rocío Alejandro ha creado una historia acumulativa para primeros lectores y protagonizada por un conejo que va a plantar zanahorias en una tierra donde se acaban poniendo muchas más hortalizas con la participación de otros personajes que van llegando: el ratón, la gallina, el cerdito, la raposa…

“La huerta de Simón” es el primer libro de Rocío Alejandro como autora e ilustradora. Destaca no solo por sus múltiples lecturas, sino también por la laboriosa técnica empleada para elaborar las ilustraciones, mediante la estampación con sellos entintados.

Rocío Alejandro estudió Diseño Gráfico Publicitario pero la ilustración infantil es su “verdadera vocación”, como ha afirmado la propia autora. Ha participado en varios talleres y cursos que la orientaron en su trayectoria artística. Ha ilustrado libros publicados tanto en Argentina como en otros países. Actualmente imparte clases de ilustración infantil en el espacio Mundos Ilustrados, en Buenos Aires.

Es la tercera autora argentina distinguida con el Premio Compostela, después de Natalia Colombo y Mariana Ruíz Johnson, ganadoras en la primera y la sexta edición por “Cerca” y “Mamá”, respectivamente. Otras obras galardonadas han sido las de los mexicanos Felipe Ugalde por “Un gran sueño” y David Álvarez y Julia Díaz por “Bandada”; “El camino de Olaj” del uruguayo Martín León Barreto; “Una última carta” de los griegos Antonis Papatheodoulou e Iris Samartzi; y desde España “Después de la lluvia” de Miguel Cerro, “La Familia C” de Pep Bruno y Mariona Cabassa, e “Ícaro” de Federico Delicado.

El X Premio Internacional Compostela ha contado con un jurado de prestigio formado por el Premio Nacional de Literatura Infantil Xabier Docampo, el Premio Nacional de Ilustración Miguel Calatayud, la profesora y autora Teresa Durán, el concejal de Educación y Ciudadanía, Manuel Dios, el jefe del Departamento de Educación y Ciudadanía, Xosé Manuel Rodríguez-Abella, Manuela Rodríguez en representación de KALANDRAKA y Beatriz Varela como secretaria.

alejandro-rocio


X Premio Ciudad de Orihuela de Poesía para Niñas y Niños

MARGA TOJO GANA EL X PREMIO INTERNACIONAL CIUDAD DE ORIHUELA DE POESÍA PARA NIÑOS Y NIÑAS CON LA OBRA “CARA DE VELOCIDAD”

El jurado del X Premio Internacional Ciudad de Orihuela de Poesía para Niños y Niñas ha elegido la obra de la periodista y escritora gallega Marga Tojo González, presentada con el lema “Cara de velocidad”. El certamen, convocado por la Concejalía de Educación de Orihuela y el sello Faktoría K de la editorial KALANDRAKA, tiene una dotación de 5.000 euros y ensalza la figura y el legado literario del poeta oriolano Miguel Hernández, al cumplirse hoy 107 años de su nacimiento y del que este año se conmemora el 75º aniversario de su muerte.

La obra premiada ha sido elegida por unanimidad entre 113 trabajos procedentes de una docena de países, entre los que figuran España, Argentina, México, Perú, Brasil, Italia o Israel. “Cara de velocidad” ha destacado por la “originalidad y potencia de sus imágenes poéticas, la presencia de un universo urbano embellecido por la fantasía, y la altura lírica de sus composiciones”. El jurado también ha valorado la existencia de “referencias musicales contemporáneas” y la capacidad de este poemario para transformar lo cotidiano “en poesía, aventura y juego”.

El jurado ha estado formado por la concejala de Educación y Cultura de Orihuela, Begoña Cuartero; los ganadores del certamen en las ediciones octava, tercera y segunda, Juan Carlos Martín, Beatriz Giménez de Ory y Pedro Mañas, respectivamente; la profesora Ana María Lucas y el director de KALANDRAKA, Xosé Ballesteros.

Marga Tojo, X Premio Ciudad de Orihuela por "Cara de velocidad"

La compostelana Marga Tojo ha colaborado en los medios digitales Praza.gal, Galizaanocero.tv y Eldiario.es, los periódicos El Correo Gallego y Galicia Hoxe -donde coordinó la sección de políticas sociales y el suplemento cultural hasta el cierre de esta cabecera- , la Revistas Luzes y la Revista do Audiovisual Galego. También ha participado en la fundación del proyecto periodístico Dioivo y ha formado parte del equipo del Festival Cineuropa de Santiago de Compostela. Actualmente reside en Madrid y figura en el consejo editorial de Altermundo. Como poeta, es autora de “Últimos bruídos”.

La obra galardonada será publicada en marzo -mes de la poesía- de 2018. El poemario de Marga Tojo se sumará a “El secreto del oso hormiguero”, “Ciudad laberinto”, “Los versos del libro tonto”, “Palabras para armar tu canto”, “El idioma secreto”, “Gorigori”, “Donde nace la noche”, “Mundinovi” y “Arroz con leche”, que son los títulos premiados en anteriores ediciones.

El Premio Internacional Ciudad de Orihuela es uno de los certámenes de creación poética para adultos más importantes del panorama actual de las letras iberoamericanas dirigidas al público infantil: por la difusión de las obras publicadas en las ferias internacionales del libro (Bolonia, Frankfurt, Buenos Aires, México…), por su dotación económica, por la calidad de las ediciones -que se completan con ilustraciones elaboradas específicamente para esos textos- y por formar parte de una colección consolidada, variada en cuanto a la amplia franja de lectores a la que se dirige, y con un atractivo diseño.

X Premio Ciudad de Orihuela de Poesía para Niñas y Niños

 

. . . . . . . . . . . .

 

MARGA TOJO GAÑA O X PREMIO INTERNACIONAL CIUDAD DE ORIHUELA DE POESÍA PARA NENOS E NENAS COA OBRA “CARA DE VELOCIDAD”

O xurado do X Premio Internacional Ciudad de Orihuela de Poesía para Nenos e Nenas elixiu a obra da xornalista e escritora galega Marga Tojo González, presentada co lema “Cara de velocidad”. O certame, convocado pola Concellería de Educación de Orihuela e polo selo Faktoría K da editorial KALANDRAKA, ten unha dotación de 5.000 euros e enxalza a figura e o legado literario do poeta oriolano Miguel Hernández, do que hoxe se cumpren 107 anos do seu nacemento, e cadrando neste ano co 75º aniversario do seu pasamento.

A obra premiada foi elixida por unanimidade entre 113 traballos procedentes dunha ducia de países, entre os que figuran España, Arxentina, México, Perú, Brasil, Italia ou Israel. “Cara de velocidad” destacou pola “orixinalidade e potencia das súas imaxes poéticas, a presenza dun universo urbano embelecido pola fantasía e pola altura lírica das súas composicións”. O xurado tamén valorou a existencia de “referencias musicais contemporáneas” e a capacidade deste poemario para transformar o cotiá “en poesía, aventura e xogo”.

O xurado estivo formado pola concelleira de Educación e Cultura de Orihuela, Begoña Cuartero; os gañadores do certame nas edicións oitava, terceira e segunda, Juan Carlos Martín, Beatriz Giménez de Ory e Pedro Mañas, respectivamente; a profesora Ana María Lucas e o director de KALANDRAKA, Xosé Ballesteros.

Marga Tojo, X Premio Ciudad de Orihuela por "Cara de velocidad"

A compostelá Marga Tojo colaborou cos medios dixitais Praza.gal, Galizaanocero.tv e Eldiario.es, os xornais El Correo Gallego e Galicia Hoxe -onde coordinou a sección de políticas sociais e o suplemento cultural ata o peche desta cabeceira- , a Revistas Luzes e a Revista do Audiovisual Galego. Tamén participou na fundación do proxecto xornalístico Dioivo e formou parte do equipo do Festival Cineuropa de Santiago de Compostela. Actualmente reside en Madrid e figura no consello editorial de Altermundo. Como poeta, é autora de “Últimos bruídos”.

A obra galardoada será publicada en marzo -mes da poesía- de 2018. O poemario de Marga Tojo sumarase a a “El secreto del oso hormiguero”, “Ciudad laberinto”, “Los versos del libro tonto”, “Palabras para armar tu canto”, “El idioma secreto”, “Gorigori”, “Donde nace la noche”, “Mundinovi” e “Arroz con leche”, que son os títulos premiados en anteriores edicións.

O Premio Internacional Ciudad de Orihuela é un dos certames de creación poética para adultos máis importantes do panorama actual das letras iberoamericanas dirixidas ao público infantil: pola difusión das obras publicadas nas feiras internacionais do libro (Boloña, Frankfurt, Bos Aires, México…), pola súa dotación económica, pola calidade das edicións -que se completan con ilustracións elaboradas especificamente para eses textos- e por formar parte dunha colección consolidada, variada en canto á ampla franxa de lectores á que se dirixe, e cun atractivo deseño.

X Premio Ciudad de Orihuela de Poesía para Niñas y Niños


Xulio Gutiérrez e Chema Heras, directores da colección de Ciencias de Kalandraka

Xulio Gutiérrez e Chema Heras, directores da colección de Ciencias de KALANDRAKA

Ollos”, de Xulio Gutiérrez e Nicolás Fernández, publicado na serie Animais Extraordinarios de KALANDRAKA, vén de ser incluído na selección The White Ravens 2017 pola Internationale Jugendbibliothek de Munich, que seleccionou 200 obras de 56 países para formar parte desta prestixiosa escolma dos mellores libros infantís e xuvenís.

Con esta distinción, o galego é unha das 38 linguas representadas en The White Ravens 2017 que, ao destacar “Ollos”, fai un recoñecemento a esta colección do selo Faktoría K: “Mentres moitos libros de non-ficción sobre animais do mundo se parecen uns aos outros porque organizan os seus contidos arredor de especies ou grupos, Animais Extraordinarios emprega unha estratexia diferente para explicar a abraiante diversidade e creatividade da natureza”, expón o comité de selección.

Asemade, os especialistas da Internationale Jugendbibliothek destacaron a claridade dos textos do profesor galego Xulio Gutiérrez, xunto coa precisión e co detallismo das ilustracións de Nicolás Fernández, madrileño afincado na Coruña.

“Ollos” é un dos títulos destacados no stand de KALANDRAKA en Liber, que remata hoxe en Madrid, e tamén ocupará un espazo importante no stand da editorial na Feira Internacional do Libro de Frankfurt, do 11 ao 15 de outubro. Precisamente, será na Feira de Frankfurt onde se vai presentar o catálogo impreso dos White Ravens, nun acto programado para o xoves día 12.

Dende a curuxa á lura xigante, pasando polo león ou o falcón peregrino, ata unha ducia de animais están representados neste libro científico que compara a visión da fauna -destacando as peculiaridades de cada especie- co sentido da vista dos humanos. Trátase do quinto volume dunha colección na que figuran “Bocas”, “Nacer”, “Construtores” e “Ocultos”, algúns dos cales xa foron distinguidos pola Fundación Germán Sánchez Ruipérez e pola Asociación Galega de Editores.

Profesor no IES da Pobra do Caramiñal, Xulio Gutiérrez é autor dunha vintena de libros sobre natureza e numerosos artigos en revistas especializadas. De formación autodidacta, Nicolás Fernández tamén ten publicadas varias obras como autor, ademais de compaxinar a súa faceta artística coa xestión dunha empresa ambiental.

Con “Ollos”, o catálogo de KALANDRAKA xa suma 15 títulos na veterana lista que impulsa a Internationale Jugendbibliothek, unha institución fundada en 1949 por Jella Lepman e que reúne libros infantís e xuvenís de todo o mundo para analizalos e achegarllos aos lectores como ferramenta de coñecemento e de intercambio cultural.

. . . . . .

"Ojos", de Xulio Gutiérrez y Nicolás Fernández (Faktoría K)

Ojos”, de Xulio Gutiérrez y Nicolás Fernández, publicado en la serie Animales Extraordinarios de KALANDRAKA, ha sido incluido en la selección The White Ravens 2017 por la Internationale Jugendbibliothek de Munich, que ha seleccionado 200 obras de 56 países y en 38 lenguas para formar parte de esta prestigiosa selección de los mejores libros infantiles y juveniles.

Esta distinción a “Ojos” -en la versión en gallego de la obra, editada también en castellano y portugués- supone un reconocimiento a esta colección del sello Faktoría K: “Mientras muchos libros de no-ficción sobre animales del mundo se parecen entre sí porque organizan sus contenidos en torno a especies o grupos, Animales Extraordinarios utiliza una estrategia diferente para explicar la asombrosa diversidad y creatividad de la naturaleza”, expone el comité de selección.

Además, los especialistas de la Internationale Jugendbibliothek han destacado la claridad de los textos del profesor Xulio Gutiérrez, junto con la precisión y detallismo de las ilustraciones de Nicolás Fernández.

“Ojos” es uno de los títulos destacados en el stand de KALANDRAKA en Liber, que finaliza hoy en Madrid, y también ocupará un espacio importante en el stand de la editorial en la Feria Internacional del Libro de Frankfurt, del 11 al 15 de octubre. Precisamente, será en la Feria de Frankfurt donde se presentará el catálogo impreso de los White Ravens, en un acto programado para el jueves día 12.

Desde la lechuza al calamar gigante, pasando por el león o el halcón peregrino, una docena de animales están representados en este libro científico que compara la visión de la fauna -destacando las peculiaridades de cada especie- con el sentido de la vista de los humanos. Se trata del quinto volumen de una colección en la que figuran “Bocas”, “Nacer”, “Constructores” y “Ocultos”, algunos de los cuales ya han sido distinguidos por la Fundación Germán Sánchez Ruipérez y la Asociación Galega de Editores.

Xulio Gutiérrez es autor de una veintena de libros sobre naturaleza y numerosos artículos en revistas especializadas. De formación autodidacta, Nicolás Fernández también ha publicado varias obras como autor.

Con “Ojos”, el catálogo de KALANDRAKA ya suma 15 títulos en la veterana selección The White Ravens que impulsa la Internationale Jugendbibliothek, una institución fundada en 1949 por Jella Lepman y que reúne libros infantiles y juveniles de todo el mundo para analizarlos y acercárselos a los lectores como herramienta de conocimiento e intercambio cultural.

"Ollos", de Xulio Gutiérrez e Nicolás Fernández (Faktoría K)

 


Actividades de LIBROS PARA SOÑAR en outubro

LIBROS PARA SOÑAR retoma este mes de outubro a nova tempada de actividades de animación á lectura para público infantil, xuvenil e familiar coas sesións habituais de contacontos dos venres a partir das 18:30 horas, dirixidas a público infantil a partir de 3 anos.

Tamén se reanudan as actividades específicas para pre-lectores. A primeira sesión para bebés realizarase o  mércores 11, a partir das 17:30 horas; seguiralle outra ao cabo de quince días, o mércores 25 á mesma hora. En ambos casos, cómpre inscrición previa a través do enderezo de correo electrónico lps@kalandraka.com

Para completar o ritmo habitual de funcionamento da libraría infantil do Casco Vello vigués, non faltará a renovación da exposición de ilustracións. A partir desta semana e ata finais de novembro poderanse admirar as imaxes creadas por Marc Taeger para o libro titulado “Un máis”, con texto de Olalla González. Sobre a chegada dun novo fillo ou filla a unha familia de coellos trata este tenro relato, ilustrado con acuarelas de tonalidades suaves e do que destaca o seu estudado uso da cor.

CURSO DE CONTACONTOS

Ademais, LIBROS PARA SOÑAR volve organizar un novo curso de contacontos, que impartirá a actriz e narradora Bea Campos. Será no fin de semana do 4 e 5 de novembro, en horario de 10 a 14 horas e de 16 a 20h o sábado, e só en horario matinal o domingo. O prazo de inscrición xa está aberto e as persoas interesadas poden informarse na propia libraría.

Esta actividade formativa dirixida a educadores e docentes, bibliotecarios, mediadores de lectura, xestores culturais e público en xeral. As clases artellaranse en tres partes: unha primeira sobre a clasificación dos álbums ilustrados por idades, temática e formato, con mostras dos materiais que se atopan no mercado. Tamén se abordará como organizar unha sesión de contacontos en función dos intereses e das expectativas do público, atendendo especialmente á recuperación e á posta en valor da tradición oral, do cancioneiro popular e o legado cultural co que medraron e se formaron as xeracións pasadas. Finalmente, a través de xogos de expresión e de exercicios de relaxación, vanse practicar técnicas para aprender a contar.


"Pippi Mediaslongas", de Astrid Lindgren. Novidade de KALANDRAKA en outubro.

Pippi Mediaslongas fala en galego. Proximamente estará dispoñible a edición deste clásico universal e imprescindible de Astrid Lindgren, cheo de diversión, tenrura e humor, optimismo e ledicia.

Nenas e nenos de todo o mundo temos pasado horas inesquecibles de lectura ao abeiro das aventuras e das extravagancias desta nena, do seu mono señor Nilsson e do seu cabalo. Convertido nunha icona contemporánea, este personaxe literario inspirou unha serie na televisión sueca en 1969 e varias películas protagonizadas tanto por actores como con debuxos animados. Esta versión en galego, traducida por David Álvararez, conta coas ilustracións orixinais e restauradas de Ingrid Vang Nyman.

Nas aforas dunha vila pequeniña había un eido abandonado. No eido había unha casa vella e na casa vivía Pippi Mediaslongas. Tiña nove anos e vivía completamente soa, sen pai nin nai. Iso era unha vantaxe, pois non había ninguén que a mandase para a cama xusto cando máis estaba a divertirse, e ninguén que a obrigase a tomar aceite de fígado de bacallau cando prefería comer lambetadas…

Escandalizados polos seus xestos e comentarios, moitos adultos -ben no eido da literatura, ben da educación- tildárona de mal exemplo para a infancia, pero o éxito desta nena foi imparable: rebelde, transgresora e desclasada, independente, simpática e extrovertida, Pippi rompía cos estereotipos e actuaba de forma contestataria fronte aos maiores. As súas accións motivadas polo absurdo, a espontaneidade ou a provocación, evidencian as convencións da escola, da familia e da sociedade da época.

Astrid Lindgren (Suecia, 1907 – 2002) creou a historia de Pippi Mediaslongas a partir do inverno de 1941 para entreter a súa filla enferma. Dous anos despois, a autora escribiu o relato e regaloulle o manuscrito á nena polo seu aniversario. En 1945 gañou un concurso literario e foi publicado, cunha enorme repercusión en todo o mundo, sendo traducido a numerosas linguas.

A autora, que naceu nunha granxa de Nås, na provincia sueca de Småland, afeccionouse a escribir dende moi nova e chegou a publicar máis de 60 libros pioneiros na defensa dos dereitos da infancia e das mulleres, da igualdade, da non violencia, da natureza e dos animais. Entre os moitos recoñecementos que recibiu destacan o Premio Nacional de Literatura de Suecia (1957), o Premio Hans Christian Andersen (1958), a Medalla de Ouro da Academia Sueca (1971), o Premio da Paz dos libreiros alemáns (1978) e o Premio Internacional do Libro da Unesco (1993). En 2003 o goberno sueco instaurou o Premio Memorial Astrid Lindgren, o máis importante no eido da literatura infantil e xuvenil.